Visit Us On FacebookVisit Us On GooglePlusCheck Our Feed
 

Anafilaksja (łac. anaphylaxia) jest rodzajem ciężkiej reakcji alergicznej, albo niealergicznej - ma charakter ogólnoustrojowy.

Została zdefiniowana przez P. Portiera i Ch. Richeta na początku dwudziestego wieku. Określili oni reakcję anafilaktyczną i anafilaktoidalną. Anafilaksja, zwana także wstrząsem anafilaktycznym jest szybko postępującym, nagłym ciężkim stanem.

Charakteryzuje się gwałtownym obniżeniem ciśnienia tętniczego i zagraża życiu. Wymaga natychmiastowej pomocy lekarza. Reakcja anafilaktyczna opiera się na alergicznym mechanizmie. Prowadzi do zespołu powtarzalnych objawów, które są wywoływane przez ekspozycję na substancje dostarczane organizmowi w zbyt dużych dawkach.

Anafilaksja jest spowodowana szybkim uwalnianiem mediatorów performowanych oraz wytwarzanych. Do ich grona należy histamina, a także przeciwciała IgE pochodzące z komórek tucznych i bazofilii. Odpowiedzią na to jest reakcja narządów docelowych. Specyficzną cechą anafilaksji jest utrzymywanie się podprogowego poziomu IgE. Na anafilaksję narażeni są przede wszystkim chorzy na alergie atopowe, czyli np. na astmę oskrzelową.

Nie należy mylić reakcji anafilaktycznej z reakcją anafilaktoidalną. Ta druga jest bowiem niezależna od przeciwciał IgE. Nie wiąże się z alergią. Antygen może indukować reakcję bez wcześniejszego uczulenia, co nie jest możliwe w przypadku anafilaksji.

Przebieg reakcji anafilaktoidalnej jest bardzo podobny do anafilaksji

Podobne jest także leczenie. Diagnoza anafilaksji opiera się na stwierdzeniu, który z alergenów jest źródłem pojawiających się dolegliwości. Lekarz sprawdza czy istnieje związek między alergenem i reakcją alergiczną. Przeprowadza wywiad lekarski, badanie, testy alergologiczne, a czasem także próby prowokacyjne. Atak anafilaksji powinien zostać jak najszybciej skonsultowany z lekarzem.

Alergolog ustali przyczyny anafilaksji, rozpozna uczulający alergen i zminimalizuje ryzyko ponownego wystąpienia wstrząsu.

Jeżeli dojdzie do wstrząsu anafilaktycznego, trzeba zapewnić choremu drożność dróg oddechowych, usunąć alergen, zastosować automatyczny wstrzykiwacz z adrenaliną oraz wezwać zespół reanimacyjny. Gdy tylko pojawią się pierwsze symptomy wstrząsu, należy zadbać o odpowiednią pozycję. Jeśli chory cierpi na niewydolność oddechową, musi przebywać w pozycji siedzącej.

W przypadku gwałtownego obniżenia ciśnienia tętniczego, należy przyjąć pozycję leżącą z uniesionymi nogami. Jeżeli dojdzie do utraty przytomności, konieczne jest ułożenie chorego w pozycji bocznej.



 Zostaw odpowiedź

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.