Visit Us On FacebookVisit Us On GooglePlusCheck Our Feed
 

Bladość jest efektem spowodowanym zmniejszeniem ilości oksyhemoglobiny w naczyniach krwionośnych skóry bądź w błonach śluzowych.

Bladość może wynikać z choroby, emocjonalnego wstrząsu emocjonalnego lub unikania światła słonecznego.

Bladość jest jednym z objawów anemii (tzw. niedokrwistości). Bladość skóry może być genetycznie uwarunkowana. Najbardziej jest ona widoczna na twarzy i dłoniach.

Pojawia się ona stopniowo lub nagle.

Uogólniona bladość u dziecka i dorosłego charakteryzuje się tym, że obejmuje nie tylko powłoki skórne, ale też błony śluzowe.

Bladość należy odróżnić od hipopigmentacji. Przyczyny omawianego efektu mogą być związane ze śmiercią, atakiem migreny lub bólem głowy. U niektórych osób reakcja emocjonalna powoduje bladość.

Bladość u dziecka i dorosłego może być spowodowana deprywacją snu, szkorbutem i gruźlicą.

Inne choroby powodujące bladość u dziecka i dorosłego to:

  • szok
  • sytuacja krytyczna powodowana przez uraz lub chorobę
  • odmrożenie
  • nowotwór złośliwy
  • białaczka
  • albinizm
  • niedoczynność przysadki
  • niedoczynność tarczycy
  • choroba serca

Oksyhemoglobina jest nietrwałym połączeniem hemoglobiny z tlenem. Powstaje ona w płucach, a następnie jest transportowana do tkanek przez krew.

Tam oddaje tlen mioglobinie i zmienia się w hemoglobinę.

Oksyhemoglobina posiada jasnoczerwoną barwę i należy do grona składników krwi.

Hipopigmentacja nie jest tożsama z bladością, ponieważ jest zaburzeniem barwnikowym.

Polega ona na niedoborze melaniny w naskórku. Hipopigmentacja może mieć dziedziczny lub nabyty charakter. Nabyte zaburzenie barwnikowe występuje na skutek urazu skóry, np. oparzenia, skaleczenia i otarcia. Niektóre obszary skóry po zagojeniu się rany pozostają jaśniejsze.

Hipopigmentacja w tym przypadku ma charakter lokalny, a nie uogólniony.

Miejscowa hipopigmentacja może nastąpić samoistnie i mieć czasowy charakter. Na ciele pojawiają się gładkie i jasne plamy, które mogą powodować swędzenie. Nie są one bolesne i zwykle zanikają w wieku dwudziestu paru lat.

Osoby cierpiące na albinizm powinny unikać nadmiernego nasłonecznienia oraz przechodzić przez kontrole dermatologiczne.

Dzięki temu można uniknąć lub wcześnie zdiagnozować nowotworowe zmiany.

Nabyta hipopigmentacja może być leczona poprzez repigmentację farmakologiczną łączoną z opalaniem światłem słonecznym bądź w solarium. Jeżeli zmiany są niewielkie powierzchniowo lek można stosować bezpośrednio na odbarwione miejsca.

Terapia w przypadku hipopigmentacji powinna być stosowana stopniowo, aby nie doszło do poparzeń skóry pozbawionej melaniny.

Kuracja czasami trwa nawet wiele miesięcy. W przypadku, gdy zmiany obejmują większą część powierzchni ciała należy stosować częściową depigmentację pozostałej części ciała.

Wówczas zmiany staną się mniej widoczne. Proces depigmentacji polega na podawaniu hydrochinonu pacjentowi. Może być ona połączona z unikaniem nasłonecznienia ciała. Mogłoby ono spowodować repigmentację.



 Zostaw odpowiedź

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.