Visit Us On FacebookVisit Us On GooglePlusCheck Our Feed
 

Bruzdogłowiec szeroki jest gatunkiem należącym do gromady tasiemców pasożytującym w jelicie cienkim u ssaków rybożernych, w tym także u człowieka.

Nazwa wywodzi się od tego, że na skoleksie, czyli główce, posiada dwie szerokie bruzdy przyssawkowe. W jelicie ludzkim bruzdogłowiec osiąga około 15-20 m długości. U zwierząt bruzdogłowiec osiąga rozmiary równe około 2-9 m.

Bruzdogłowiec szeroki wydala jaja z członu na zewnątrz, do światła jelita. Później zostają wydalone wraz z kałem.

Warunkiem dalszego rozwoju pasożyta jest środowisko wodne. Tylko w wodzie z jaja wykluwa się larwa koracidium. Dalszym warunkiem rozwoju bruzdogłowca szerokiego jest połknięcie jej prze oczlika. W jelicie oczlika powstaje następne stadium larwalne.

Oswobodzona z otoczek onkosfera przekształca się w procerkoid. Rozwija się dalej w plerocerkoid, ale tylko wtedy, gdy oczlik zostanie połknięty przez rybę z określonego gatunku.

Ryba z plerocerkoidami, która zostanie przyrządzona w niewłaściwy sposób, np. będzie niedosmażona, niedogotowana, albo surowa, powoduje zakażenie żywiciela ostatecznego, czyli człowieka.

Bruzdogłowiec szeroki prowadzi do ciężkiej niedokrwistości oraz zaburzeń w funkcjonowaniu organizmu.

 

Może doprowadzić do śmierci zakażonej osoby. Pasożyt występuje przede wszystkim na półkuli północnej, a dokładniej mówiąc w rejonach podbiegunowych oraz w strefie klimatu umiarkowanego. W Europie występuje głównie w krajach nadbałtyckich, a także w Irlandii, w delcie Dunaju oraz w Szwajcarii.

Do zakażeń często dochodzi także w Azji, zwłaszcza na Syberii, w Japonii, Izraelu, północnej Mandżurii i Turkiestanie.

Bruzdogłowiec jest związany z difylobotriozą będącą pasożytniczą chorobą zwierząt, rzadziej człowieka, spowodowaną przez tasiemca bruzdogłowca szerokiego, a także przez pokrewne gatunki należące do rodzaju Diphyllobothrium, stąd nazwa. Choroba występuje w Polsce sporadycznie.

Częściej występują w Finlandii, we Francji oraz na Syberii. Wśród objawów choroby należy wymienić biegunki, bóle brzucha, niedokrwistość megaloblastyczną oraz bóle brzucha. Niedokrwistość megaloblastyczna w przebiegu choroby jest spowodowana niedoborem witaminy B12.

Diagnostyka zakażenia bruzdogłowcem szerokim opiera się na stwierdzeniu, że w kale badanej osoby występują jaja tasiemca. Jaja występujące w kale są liczne oraz nie jest potrzebne zastosowanie zagęszczających technik. Jaja bruzdogłowca szerokiego mają owalny, albo elipsoidalny kształt.

W rozpoznaniu pomocne są także proglotydy znajdujące się w kale. Proglotyd jest członem ciała tasiemca. Najmłodsze proglotydy znajdują się tuż przy szyjce, a starsze dalej. Starsze progotydy są wypełnione zapłodnionymi jajami.



 Zostaw odpowiedź

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.