Visit Us On FacebookVisit Us On GooglePlusCheck Our Feed
 

Choroba górska jest zespołem objawów wywołanym brakiem adaptacji organizmu do warunków, które panują na dużych wysokościach.

Choroba górska pojawia się z reguły na wysokościach powyżej 2500 m n.p.m.

W tych regionach dostępność tlenu w powietrzu jest zbyt mała w porównaniu z potrzebami ludzkiego organizmu. U osób, które są wyjątkowo wrażliwe i niezaaklimatyzowany choroba górska może pojawić się już na wysokości około 1500 m n.p.m.

Zespół objawów noszący wspólne miano choroby górskiej obejmuje ból głowy, wymioty i nudności, osłabienie oraz brak apetytu i zawroty głowy. Chory może też mieć problemy z zaśnięciem. W początkowym okresie dochodzi do wzrostu tętna i ciśnienia krwi.

W późniejszym czasie dochodzi do osłabienia serca i spadku ciśnienia krwi.

Może to doprowadzić do niebezpiecznych omdleń.

W przebiegu choroby górskiej może dojść do utraty szeregu podstawowych funkcji organizmu.

Na wysokości powyżej 4500 m n.p.m. dochodzi do zaniku zdolności do rozmnażania oraz utraty wagi. Tempo spadku masy ciała wynosi nawet do 1 kilograma tygodniowo.
Zmiany występujące w przebiegu choroby górskiej dotyczą również zwiększenia ilości erytrocytów we krwi.

W efekcie dochodzi do jej zagęszczenia. Nie należy stosować dużych dawek aspiryny, w celu rozrzedzenia krwi, ponieważ może to doprowadzić do rozwoju wrzodów układu pokarmowego. Ostra choroba górska obejmuje obrzęk płuc i mózgu.

Jeżeli chory nie zostanie przetransportowany do niżej położonych rejonów, może dojść do zgonu.

Profilaktyka przeciw chorobie górskiej polega na zaplanowaniu okresu aklimatyzacji.

Inne istotne elementy zapobiegania omawianemu zespołowi symptomów to:

  • dbałość o odpowiednie nawodnienie organizmu
  • obserwowanie reakcji organizmu na wzrost wysokości
  • podjęcie natychmiastowych działań terapeutycznych w razie wystąpienia pierwszych objawów

U niektórych osób przekraczających barierę 6000 m n.p.m. może dojść do problemów z koncentracją i halucynacji. Najbardziej groźne w skutkach są obrzęk płuc i mózgu występujące w przebiegu ostrej postaci choroby górskiej.

Obrzęk płuc jest stanem chorobowym, podczas którego w pęcherzykach płucnych gromadzi się płyn przesiękowy. Utrudnia on wymianę gazową w płucach. Do obrzęku płuc dochodzi z reguły w przebiegu lewokomorowej niewydolności serca oraz utrudnienia odpływu krwi z płuc.

Do obrzęku mózgu dochodzi w wyniku zwiększenia objętości całego mózgowia lub jego części.

Obrzęk naczyniopochodny jest skutkiem nadmiernego gromadzenia się płynu wewnątrzkomórkowego. Z kolei obrzęk cytotoksyczny jest spowodowany uszkodzeniem komórek nerwowych. Jeżeli obrzęk mózgu narasta dochodzi do niebezpiecznego stanu zwanego nadciśnieniem śródczaszkowym.



Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:
  • OPARZENIA chemiczne

 Zostaw odpowiedź

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.