Visit Us On FacebookVisit Us On GooglePlusCheck Our Feed
 

Choroba Ormonda (ang. idiopathic retroperitoneal fibrosis) jest bardzo rzadkim procesem zapalnym. Etiologia choroby Ormonda nie jest znana.

Mechanizm rozwoju choroby polega na toczącym się procesie zapalnym, który prowadzi do zwłóknienia przestrzeni zaotrzewnowej.

W przebiegu schorzenia dochodzi do niewydolności nerek, zakrzepicy żył głębokich oraz dolegliwości bólowych w okolicy krzyżowej.

Przebieg choroby Ormonda obejmuje również nadciśnienie.

Choroba Ormonda występuje przede wszystkim u osób dorosłych.

Obecnie wiąże się przyczyny choroby z uwarunkowaniami genetycznymi, jednak brakuje niezbitych naukowych dowodów na to, aby ostatecznie powiązać etiologię choroby z czynnikiem genetycznym.

Większość przypadków zachorowań dotyczy mężczyzn.

Może wystąpić pierwotna choroba Ormonda lub wtórna postać.

Wtórna choroba Ormonda występuje po operacjach chirurgicznych w tej okolicy i zwłóknień po radioterapii.

W przebiegu schorzenia może dojść do procesów włóknienia także w innych okolicach ciała, między innymi w oczodole, tarczycy, drogach żółciowych i w śródpiersiu.

Choroba Ormonda rozwija się w stopniowym tempie.

Obraz kliniczny obejmuje jednostronne i obustronne wodonercze, poszerzenie moczowodu oraz dolegliwości bólowe w bocznych i dolnych częściach brzucha. W przebiegu choroby dochodzi do spadku masy ciała, gorączki i wzrostu ciśnienia tętniczego.

Diagnostyka różnicowa powinna uwzględniać nacieki nowotworowe, zapalenie naczyń i chłoniak złośliwy.

Z uwagi na charakterystyczny obraz kliniczny rozpoznanie opiera się głównie na badaniach obrazowych. Lekarz zwykle zaleca wykonanie tomografii komputerowej i jądrowego rezonansu magnetycznego.

W wątpliwych przypadkach konieczne może okazać się badanie histopatologiczne i scyntygrafia z zastosowaniem galu. Są to badania, które pozwalają wykluczyć inne choroby o podobnym przebiegu i obrazie klinicznym. Choroba została po raz pierwszy opisana na początku XX wieku.

Proces zapalny toczy się głównie w przestrzeni zaotrzewnowej. Obszar ten znajduje się między otrzewną ścienną a powięzią wewnątrzbrzuszną, która wyścieła mięśnie tylnej ściany brzucha.

Ograniczenia przestrzeni zaotrzewnowej obejmują otrzewną ścienną przylegającą bezpośrednio do powięzi poprzecznej brzucha, powierzchnia tylnej ściany brzucha, przepona, przestrzeń podotrzewnowa i boczne brzegi okrężnicy.



Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:
  • choroba ormonda

 Zostaw odpowiedź

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.