Visit Us On FacebookVisit Us On GooglePlusCheck Our Feed
 

Choroba posurowicza (łac. morbus postsericus) jest ogólnoustrojowym odczynem alergicznym, który pojawia się po około 8-12 dniach po pozajelitowym wprowadzeniu obcogatunkowej surowicy.

Surowica jest inaczej zwana serum. Pod jej pojęciem należy rozumieć osocze krwi pozbawione białka fibrynogenu (włóknika), a także innych składników odpowiedzialnych za krzepnięcie krwi.

Surowica składa się głównie z albumin i globulin. Albuminy są białkami odgrywającymi dużą rolę w procesach metabolicznych wyższego ustroju. Charakteryzują się one dużą aktywnością antygenową. Globuliny są natomiast białkami zapewniającymi odporność humoralną ustroju.

Najwyższa aktywność immunologiczna jest charakterystyczna dla immunoglobulin ich ilość wzrasta w okresie zakażenia oraz po czynnym szczepieniu ochronnym. Ciężka choroba posurowicza jest określana mianem wstrząsu anafilaktycznego.

Kiedy może dojść do pojawienia się choroby posurowiczej?

Choroba posurowicza najczęściej występuje po podaniu pacjentowi końskiej surowicy przeciwtężcowej lub przeciwbłoniczej.

Pełnią one rolę surowic leczniczych. Niekiedy objawy choroby mogą wystąpić po podaniu choremu penicyliny, sulfonamidów i jodowych preparatów. Choroba posurowicza jest klasycznym przykładem choroby kompleksów przy nadmiarze antygenu oraz reakcji immunologicznej typu III.

Rozwój choroby posurowiczej jest w dużej mierze zależny od rozpuszczalnych kompleksów antygenu z przeciwciałem krążących w naczyniach. Kompleksy powodują uszkodzenia śródbłonka naczynia oraz wywołują miejscowe zmiany zapalne objawiające się bólem w miejscu wstrzyknięcia.

Jak odpowiednio zdiagnozować posurowiczą chorobę?

Diagnostyka choroby posurowiczej wskazuje na mierną leukocytozą oraz przyspieszenie OB.

Posurowicza choroba powoduje również eozynofilię i albuminurię. Leukocytoza jest chorobą objawiającą się zwiększona liczbą białych krwinek zwanych leukocytami stwierdzoną w morfologii krwi obwodowej. W zależności od rodzaju leukocytów występującego we krwi obwodowej w podwyższonej ilości można rozróżnić neutrofilię, eozynofilię, bazofilię i limfocytozę.

Eozynofilia polega na zwiększeniu liczby eozynofilów w rozmazie krwi powyżej 4% ogólnej liczby leukocytów.

Eozynofilia najczęściej występuje w przebiegu chorób alergicznych, płonicy, chorób pasożytniczych i nowotworowych. Badanie OB pozwala na określenie wskaźnika opadania erytrocytów.

Badanie laboratoryjne polega na pomiarze drogi opadania czerwonych krwinek w niekrzepnącej krwi ciągu 1 godziny.



 Zostaw odpowiedź

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.