mar 042014
 
Oceń post

choroba sierocaChoroba sieroca jest zespołem zaburzeń bądź zahamowań rozwoju psychicznego dzieci, mogącym prowadzić także do powstawania symptomów somatycznych.

Choroba sieroca może występować również pod nazwą nieorganicznego zespołu opóźnienia rozwoju.

Choroba sieroca jest z reguły spowodowana długotrwałym brakiem kontaktu z matką, albo zerwaniem więzi z osobą sprawującą bezpośrednią opiekę nad dzieckiem w pierwszym okresie życia.

Choroba sieroca u dorosłych może wystąpić, choć są to rzadsze przypadki. Z reguły choroba sieroca u dorosłych występuje w rezultacie rozłąki lub niechcianego rozstania. Choroba sieroca u dorosłych może wywoływać wiele objawów o charakterze psychosomatycznym.

Zespół poważnych zaburzeń, albo zahamowań rozwoju psychicznego dzieci może występować u dzieci przebywających w domach dziecka, szpitalach, zakładach opiekuńczo-wychowawczych i penitencjarnych. Może również wystąpić wśród dzieci, które wychowywały się w pełnych, albo niepełnych rodzinach, ale rodzice nie nawiązali z nimi kontaktu emocjonalnego i fizycznego oraz zachowywali się wobec niego agresywnie.

Choroba sieroca zwykle występuje w rodzinach patologicznych, w których problemem jest alkoholizm bądź narkomania, co nie jest regułą.

 

Zaburzenia psychiczne, zaburzenia osobowości i bieda są czynnikiem, który sprzyja zaniedbaniom dzieci przez rodziców oraz stwarza ryzyko rozwoju choroby sierocej.

Więź między matką a dzieckiem nosi nazwę miłości symbiotycznej. Stanowi fundament społecznego, uczuciowego i prawidłowego rozwoju dziecka w dalszych latach życia. Ryzyko traumy związane z utratą matki jest największe u dzieci w wieku 3 i 4 lat.

Oddalenie się od matki przebiega zgodnie z trzema fazami reakcji, a mianowicie z fazą protestu, rozpaczy i wyparcia.

Faza protestu przejawia się ciągłym płaczem i krzykiem, agresją i brakiem apetytu. Może dojść także do zaburzeń snu, wymiotów i zaburzeń trawienia. W fazie rozpaczy gwałtowność reakcji jest znacznie mniejsza. Dziecko jest nadal płaczliwe, lecz w mniejszym stopniu.

W drugiej fazie może dojść do zaburzeń łaknienia, smutku, strachu i lęku przed innymi. Dochodzi do spadku wagi i ograniczonej aktywności ruchowej. Choroba sieroca może prowadzić do wykształcenia się automatyzmów ruchowych, takich jak kiwanie się czy też ssanie palca.

Dziecko staje się bardziej podatne na choroby wirusowe i infekcje. W fazie wyparcia może dojść do pojawienia się zaprzeczania miłości do matki. Ostatni etap rozwoju choroby sierocej jest zwykle błędnie postrzegany jak wyleczenie się dziecka.

Maluch wycisza się i dochodzi do stopniowego regresu stanu psychicznego. Charakterystyczne elementy zachowania dziecka pojawiające się w trzeciej fazie rozwoju choroby sierocej obejmują nastawienie lękowe, stereotypie ruchowe, a także uboga mimika.

Choroba sieroca może w skrajnych przypadkach doprowadzić do zaburzeń przemiany materii, a nawet do uszkodzenia systemu endokrynologicznego, który wpływa na wzrost fizyczny. Dodatkowo pojawiają się zaburzenia samopoczucia w równowadze nerwowej, a także w zakresie zachowywania się w stosunku do społeczeństwa.



Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:
  • choroba sieroca u dorosłych
  • choroba sieroca
  • przyczyny choroby sierocej kiwanie
  • jak leczyć chorobę sierocą
  • choroba sieroca w dorosłym wieku

 Leave a Reply

* Copy This Password *

* Type Or Paste Password Here *