Visit Us On FacebookVisit Us On GooglePlusCheck Our Feed
 

Leczenie choroby wrzodowej ma na celu przede wszystkim zagojenie się wrzodowej niszy, a także zapobieganie nawrotom schorzenia.

Farmakoterapia stosowana obecnie oraz wspierana działaniami profilaktycznymi i dietą zapewnia bardzo dobre i szybkie rezultaty. Leczenie choroby wrzodowej odbywa się ambulatoryjnie. Pacjent wymaga jedynie okresowej kontroli lekarskiej.

Farmakoterapia jest ukierunkowana na zwalczenie zakażenia bakterią Helicobacter Pylori.

Proces ten nosi nazwę eradykacji. Leczenie choroby wrzodowej w szpitalu jest wymagane, jeżeli wykonane badania nie pozwalają na postawienie ostatecznej diagnozy.

Ponadto, gdy zostanie rozpoznana zaawansowana choroba wrzodowa leczenie wymaga hospitalizacji z uwagi na występujące powikłania, albo wysokie ryzyko ich pojawienia się.
Jeżeli jest rozpoznana choroba wrzodowa leczenie powinno uwzględniać także odpowiednią dietę.

Przestrzeganie dietetycznych zaleceń lekarza znacząco zmniejsza dolegliwości pacjentów oraz minimalizuje konieczność sięgania po doraźne leki.

Pacjent cierpiący na chorobę wrzodową nie powinien jeść potraw, które są tłuste i ciężkostrawne.

Z jadłospisu należy wykluczyć smażone dania, cytrusy i wyprodukowane z nich soki. Gdy została zdiagnozowana choroba wrzodowa leczenie dietetyczne wymaga rezygnację ze spożywania napojów gazowanych, mocnej herbaty i kawy.

Dieta osoby cierpiącej na chorobę wrzodową powinna być lekkostrawna i oparta na produktach mięsnych o niskiej zawartości tłuszczu.
Farmakoterapia przeciw chorobie wrzodowej żołądka i dwunastnicy polega na przyjmowaniu przez pacjenta trzech leków przez okres 7 dni.

Są to inhibitor pompy protonowej oraz dwa antybiotyki. Wśród antybiotyków stosowanych w leczeniu choroby wrzodowej można wymienić metronidazol, klarytromycynę i amoksycylinę. Po czterech tygodniach od zakończenia leczenia należy przeprowadzić test oddechowy bądź test na antygeny bakterii znajdujących się w kale.

Jeżeli zostanie stwierdzone zakażenie pacjent jest ponownie poddawany badaniom diagnostycznym, włącznie z gastroskopią. Po ich wykonaniu zostaje rozpoczęta terapia drugiego rzutu.

Polega ona na stosowaniu czterech leków, takich jak:

  • inhibitor pompy protonowej
  • sole bizmutu
  • metronidazol
  • tetracyklina

Terapia nie powiedzie się, jeżeli pacjent zaprzestanie przyjmowania leków choćby na jeden dzień.

Leczenie może powodować objawy niepożądane, które przeważnie są łagodne.

Najczęściej skutki uboczne leczenia przyjmują postać nudności, wymiotów, biegunki i nieprzyjemnego, metalicznego posmaku w ustach.

Wspomniane dolegliwości ustępują po zakończeniu terapii. Jeżeli są nadmiernie uciążliwe dla pacjenta powinien on skontaktować się z lekarzem.

Może on podjąć decyzję o zastąpieniu leczenia podstawowego terapią H2-blokerami. Jej wadą jest długi okres trwania oraz mniejsza skuteczność.

Terapia trwa aż osiem tygodni i mimo to nie zapewnia trwałego wyleczenia



 Zostaw odpowiedź

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.