Visit Us On FacebookVisit Us On GooglePlusCheck Our Feed
 

Dysplazja stawu biodrowego (łac. dysplasia coxae congenita) jest wrodzoną wadą stawu biodrowego charakteryzującą się niejasną etiologią.

Dysplazja stawu biodrowego jest jedną z najczęściej występujących wad wrodzonych w populacji europejskiej. Dysplazja stawu biodrowego dotyczy głównie noworodków płci żeńskiej.

Wrodzona dysplazja stawu biodrowego jest rozpoznawana w oparciu o badanie ultrasonograficzne.

Ocena bliższego końca kości udowej i panewki stawu biodrowego umożliwia kwalifikacje wady. Typ I oznacza prawidłowe stawy biodrowe. Typ II jest stosowany na określenie niedojrzałych fizjologicznie stawów biodrowych.

Wrodzona dysplazja stawu biodrowego charakteryzuje się wówczas brakiem decentracji głowy kości udowej w panewce. Wrodzona dysplazja stawu biodrowego z decentracją głowy kości udowej w panewce jest oznaczana typem III. Typ IV stosuje się, w celu określenia zwichniętych stawów biodrowych.

W przypadku, gdy występuje dysplazja stawu biodrowego, rehabilitacja rozpoczęta wcześnie może pomóc.

 

Oprócz fizjoterapii stosuje się także terapię zajęciową i programy edukacyjne. Alternatywnym rozwiązaniem jest operacja.

Staw biodrowy jest stawem kulistym tworzonym przez głowę kości udowej i panewkę stawu biodrowego kości miednicznej. Jego zadaniem jest przenoszenie ciężaru ciała z tułowia na kończyny dolne oraz umożliwienie ich ruchomości. Należy do grona największych stawów organizmu człowieka.

Powierzchnie stawu biodrowego są  to głowa kości udowej i powierzchnia księżycowata panewki stawu biodrowego pokryte chrząstką szklistą.

Panewka stawu biodrowego jest strukturą anatomiczną znajdującą się w kości miednicznej kierującą się w bok i do przodu,. Na jej dnie znajduje się dół panewki wypełniony tkanką tłuszczową i kosmkami maziowymi. Znajduje się tam przyczep więzadła głowy kości udowej.

Wokół dołu panewki roztacza się powierzchnia księżycowata pokryta tkanką chrzęstną. Swoistym przedłużeniem panewki jest obrąbek panewkowy w trójkątnym kształcie. W panewce stawu biodrowego porusza się głowa kości udowej.

Należy wspomnieć także o więzadłach stawu biodrowego wzmacniających torebkę stawową. Ich zadaniem jest hamowanie nadmiernych ruchów kończyny. Można wyróżnić więzadło biodrowo-udowe, łonowo-udowe, kulszowo-udowe, a  także więzadło kości udowej.

Więzadło biodrowo-udowe odchodzi od kolca biodrowego i jest przyczepione do kresy międzykrętarzowej. Górne pasmo więzadła hamuje ruchy obrotowe uda na zewnątrz oraz ogranicza przeginanie się do tyłu. Więzadło łonowo-udowe ogranicza odwodzenie uda. Jego początek znajduje się na trzonie i gałęzi górnej kości łonowej.

Kończy się na krętarzu mniejszym kości udowej. Więzadło kulszowo-udowe jest rozpięte między tylnym brzegiem panewki i większym krętarzem. Znacząco hamuje ruchy obrotowe uda do wewnątrz, a także ruchy przywodzenia. Wszystkie więzadła opisane wyżej są ze sobą wzajemnie powiązane oraz tworzą warstwę okrężną zwaną pasmem włóknistym.

Biegnie wokół szyjki głowy kości udowej, wzmacniając tym samym torebkę stawową oraz stabilizując i uelastyczniając staw biodrowy. Wewnątrz stawu biodrowego jest umieszczone więzadło głowy kości udowej.

Jego zadaniem jest hamowanie ruchów przywodzenia i obrotowych na zewnątrz.



Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:
  • dysplasia coxae congenita

 Zostaw odpowiedź

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.