Visit Us On FacebookVisit Us On GooglePlusCheck Our Feed
 

Gorączka reumatyczna (łac. morbus rheumaticus) jest chorobą ogólnoustrojową posiadającą podłoże autoimmunologiczne.

Gorączka reumatyczna jest powikłaniem po zapaleniu gardła spowodowanego infekcją paciorkowcami PBHA. Gorączka reumatyczna jest związana z pewnymi uwarunkowaniami genetycznymi. Uchodzi za najczęstszą przyczynę nabytych wad serca u dzieci i młodzieży.

Obecnie zachorowalność na gorączkę reumatyczną jest coraz mniejsze. Przyczyny gorączki reumatycznej są związane z zakażeniem paciorkowcem beta-hemolizującym grupy A.

Rozwój gorączki reumatycznej występuje najczęściej po przebytej anginie paciorkowcowej bądź płonicy. Patogeneza choroby opiera się na rozwoju zmian zapalnych w tkance łącznej naczyń i serca. Powstają tam nacieki komórkowe zwane guzkami Aschoffa.

W ich obrębie rozwija się martwica, a same zmiany ulegają bliznowaceniu. Gorączka reumatyczna ujawnia się po niespełna trzech tygodniach od paciorkowcowego zapalenia gardła. Przebieg charakteryzuje się ostrymi rzutami trwającymi przez około 4-6 tygodni.

Gorączce reumatycznej towarzyszą dolegliwości stawowe, a choroba może być utajona nawet przez kilka lat.

 

W trakcie tzw. pozornego wygaśnięcia gorączki reumatycznej, procesy chorobowe przebiegają w mięśniu sercowym i wsierdziu. Powikłania gorączki reumatycznej są związane głównie z zajęciem serca, najczęściej dotyczą zastawki mitralnej. W przebiegu choroby może dojść do zwężenia, co skutkuje niewydolnością krążenia i potrzebą wymiany zastawki.

Diagnostyka opiera się na kryteriach rozpoznania, określanych jako kryteria Jonesa, dzielące się na kryteria większe i mniejsze.

Kryteria większe diagnostyki w przypadku gorączki reumatycznej obejmują pląsawicę Sydenhama, wędrujące zapalenie stawów, występowanie guzków podskórnych i rumienia obrączkowatego, a także zapalenia serca. Do kryteriów mniejszych należy zaś gorączka, zwiększone OB, bóle stawów i wydłużony odstęp PR podczas badania EKG.

Leczenie opiera się głównie na stosowaniu penicyliny. W leczeniu objawowym stosuje się natomiast aspirynę i kortykosteroidy, które charakteryzują się właściwościami przeciwzapalnymi.

Streptococcus pyogenes jest paciorkowcem beta-hemolizujacym należącym do ziarniaków. Powoduje nie tylko anginę, ale także kilka innych zespołów chorobowych. Często jest określany jako paciorkowiec ropny. Zgodnie z podziałem Lancefield jest zaliczany do grupy serologicznej A. Głównym źródłem zakażenia jest człowieka nosicielstwo waha się w granicach 10-20%.

Paciorkowiec ropny znacznie częściej występuje u dzieci niż u dorosłych. Jest bardzo wrażliwa na standardowe środki do dezynfekcji.



 Zostaw odpowiedź

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.