Visit Us On FacebookVisit Us On GooglePlusCheck Our Feed
 

Leiszmanioza (łac. leishmaniasis) dotyczy grupy chorób pasożytniczych, które zostały wywołane wiciowcami z rodzaju Leishmania.

Leiszmanioza jest przenoszona przez muchówki, a nazwa choroby wywodzi się od nazwiska szkockiego doktora Williama Booga Leishmana.

Leiszmanioza jest rozprzestrzeniana przez ukąszenie samic muchówek. Leiszmanioza skórna może być także rozprzestrzeniana poprzez rozgniecenie owada i dostanie się go do otwartej rany. W rezultacie pasożyty zostają wprowadzone do krwi w formie promastygotów. W ślinie moskitów znajdują się składniki, które powstrzymują krzepnięcie krwi.

Leiszmanioza skórna i inne odmiany choroby są powodowane przez wiciowce należące do rodzaju świdrowców. Żyją w układzie pokarmowym muchówek w rozwojowej formie, określanej mianem leptomonas. W układzie krwionośnym lub limfatycznym osiągają formę dojrzała, zwaną leiszmanią.

Pierwotniaki przekształcają się z postaci wiciowej do bezwiciowej. Pierwsza występuje u muchówek oraz charakteryzuje się podłużnym kształtem, zaś druga występuje u zwierząt stałocieplnych i charakteryzuje się owalnym kształtem.

Można wyróżnić trzy rodzaje leiszmaniozy. Leiszmanioza skórna jest określana mianem białego trądu. Do zachorowań najczęściej dochodzi na Bliskim Wschodzie, a także w niektórych krajach Ameryki Południowej, m.in. w Brazylii i Peru.

Leiszmanioza trzewna zwana gorączką dum-dum i czarną febrą jest jedną z najbardziej groźnych odmian choroby.

 

Świadczą o tym śmiertelne epidemie w Indiach i Brazylii. Leiszmanioza skórno-śluzówkowa jest zwana pendynką. Występuje głównie w Peru, Boliwii i Brazylii.

Diagnoza jest oparta na wynikach badań bioptatów ze szpiku kostnego lub wątroby, rozmazów krwi, które umożliwiają uwidocznienie pierwotniaków i potwierdzenie wstępnej diagnozy. Trzy wymienione wyżej rodzaje leiszmaniozy różnią się między sobą przebiegiem.

Leiszmanioza skórno-śluzówkowa charakteryzuje się tym, że w jej przebiegu dochodzi do zniekształceń twarzy, uszkodzenia tkanek miękkich, a także pewnych zniekształceń w obrębie chrząstek i kości nosa. W przebiegu leiszmaniozy skórnej dochodzi do owrzodzeń skóry i martwicy tkanek.

Zmiany chorobowe najczęściej obejmują obszar kończyn, twarzy i szyi.

Nieco bardziej zróżnicowany przebieg ma leiszmanioza trzewna. W jej przebiegu dochodzi do spadku masy ciała, anemii oraz zmiany zabarwienia cery na szarą. Dochodzi do obrzęków, nudności oraz obfitego pocenia się. Chorobie towarzyszy gorączka. Jeżeli utrzymuje się dłużej niż dwa tygodnie mimo zażywania leków przeciwmalarycznych, to istnieje duże prawdopodobieństwo, że występuje wspomniany rodzaj leiszmaniozy.



 Zostaw odpowiedź

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.