Visit Us On FacebookVisit Us On GooglePlusCheck Our Feed
 

Leczenie liszajca zakaźnego jest oparte na metodach zachowawczych. Jeżeli choroba ma umiarkowane nasilenie, leczenie liszajca zakaźnego polega na stosowaniu preparatów miejscowo.

W przypadku, gdy zmiany skórne są rozległe, leczenie liszajca zakaźnego wymaga wprowadzenia terapii doustnej, mającej ogólny charakter.

Do terapii miejscowej wykorzystuje się szereg maści, aerozoli i kremów zawierających antybiotyki. Obecnie, kiedy zostanie zdiagnozowany liszajec zakaźny, leczenie polega z reguły na stosowaniu bacitracyny i mupirocyny. Preparaty powinny być nakładane na okolice objęte zmianami skórnymi dwa razy dziennie, przez okres do dwóch tygodni.

Kiedy zostanie rozpoznany liszajec zakaźny, leczenie może wymagać stosowania dodatkowych preparatów w formie zawiesin i balsamów które zawierają odkażające substancje.

Posiadają bakteriobójcze właściwości i powinno nakładać się je na skórę objętą zmianami chorobowymi kilka razy dziennie. Część z preparatów, o których mowa jest produkowana na bazie alkoholu powodującego wysuszenie skóry.

Stąd też dodatkowo zaleca się stosowanie kremów o działaniu nawilżających. Jest to o tyle ważne, że sucha skóra jest mniej odporna na wnikanie drobnoustrojów. Staje się czynnikiem sprzyjającym niepowodzeniu leczenia oraz nawrotom choroby.

Gdy jest diagnozowany liszajec zakaźny, leczenie może wymagać stosowania terapii ogólnej.

 

Wówczas konieczne jest sięgnięcie po doustne preparaty penicyliny półsyntetycznej, które są bardzo bezpieczne, nawet dla kobiet w ciąży i dzieci. Alternatywnym rozwiązaniem jest stosowanie doustnych preparatów cefalosporyn. Należy zgłosić się do dermatologa, który zaplanuje terapię.

Leczenie odbywa się w warunkach ambulatoryjnych. Oprócz farmakoterapii konieczne jest stosowanie tak zwanych domowych sposobów leczenia. Są związane z oczyszczaniu zajętych chorobą okolic za pomocą mydeł antybakteryjnych, które są łagodne dla skóry oraz nie powodują jej wysuszenia.

Bardzo ważne jest też stosowanie aerozoli, które zawierają odkażające środki.

Chorobotwórczość gronkowca złocistego jest dość wysoka. Bakterie, o których mowa często występują w środowisku człowieka. Szacunkowo około 10-50% populacji ludzkiej jest nosicielami stałymi lub okresowymi gronkowca złocistego. Nosicielstwo jest najczęściej związane ze śluzówką przedsionka jamy nosowej.

Może także występować w drogach rodnych kobiety, a także w gardle. Do sposobów zakażenia się gronkowcem należy droga kropelkowa, a także pośredni kontakt i poprzez przedmioty codziennego użytku.



Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:
  • liszajec zakazny
  • nawrot liszajca zakaznego

 Zostaw odpowiedź

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.