Visit Us On FacebookVisit Us On GooglePlusCheck Our Feed
 

Łysienie androgenowe  (łac. alopecia androgenetica)  jest chorobą o podłożu genetycznym. W większości przypadków androgenowe wypadanie włosów jest spowodowane uwarunkowaniami genetycznymi.

Łysienie androgenowe stanowi prawie 95% wszystkich przypadków łysienia, jakie są diagnozowane. Najczęściej występuje łysienie androgenowe u mężczyzn, niemniej jednak zdarzają się wyjątki od tej reguły.

Łysienie androgenowe może bowiem występować także u płci przeciwnej. Z reguły łysienie androgenowe u kobiet występuje w towarzystwie hirsutyzmu. W większości przypadków łysienie androgenowe u kobiet jest związane z zaburzeniami hormonalnymi, do których należy zespół Cushinga, zespół nadnerczowo - płciowy i zespół wielotorbielowatych jajników.

Poza tym, łysienie androgenowe u kobiet może być spowodowane guzami jajnika bądź nadnerczy. Zespół wielotorbielowatych jajników będący jedną z głównych przyczyn wystąpienia łysienia androgenowego u kobiet jest zaburzeniem endokrynnym, które z reguły występuje u kobiet w okresie reprodukcyjnym.

Może prowadzić do niepłodności. Symptomy zespołu wielotorbielowatych jajników różnią się częstotliwością i natężeniem. Choroba rozwija się wówczas, gdy jajniki są stymulowane przez nadmierną ilość męskich hormonów, zwanych androgenami, w zwłaszcza przez testosteron, a także przez nadmierne uwalnianie hormonu luteinizującego czy też wysoki poziom insuliny we krwi.

Bezpośrednią przyczyną powodującą łysienie androgenowe u mężczyzn jest natomiast nadwrażliwość organizmu na dihydrotestosteron, zwany w skrócie DHT.

 

Jest to związek chemiczny, który należy do pochodnych męskiego hormonu, zwanego testosteronem. Genetyczna nadwrażliwość na DHT znacząco wpływa na zmniejszanie się mieszków włosowych.

Proces produkcji zdrowych włosów ulega opóźnieniu. Zostaje on całkowicie zahamowany w toku rozwoju choroby. Należy dodać, że łysieniu androgenowemu towarzyszy natłuszczenie skóry głowy, co jest skutkiem nadmiernego wydzielania łoju skórnego.

Do przyczyn rozwoju choroby zalicza się także zbyt duże napięcie mięśni skóry głowy. Łój skórny, którego nadmierne wydzielanie towarzyszy łysieniu typu męskiego jest naturalnym lubrykantem skóry ssaków, wydzielanym przez gruczoły łojowe.

Od niego zależy miękkość skóry. Łój skórny tworzy na skórze warstwę ochronną przed bakteriami i grzybami. Stanowi mieszaninę lipidów nabłonkowych i zwykle składa się z glicerydów, wosków i skwalenu. Łój skórny zawiera także cholesterol, estry cholesterolu oraz inne sterole, a także wolne kwasy tłuszczowe.

Odpowiada w dużej mierze także za powstawanie trądziku młodzieńczego.



Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:
  • łysienie endokrynne

 Zostaw odpowiedź

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.