Visit Us On FacebookVisit Us On GooglePlusCheck Our Feed
 

Łysienie łojotokowe (łac. alopecia) jest dolegliwością rozwijającą się etapowo. W pierwszej fazie dochodzi do powiększenia kątów czołowo-skroniowych na głowie.

Następnie dochodzi do przerzedzenia na samym czubku głowy. Przyczyna łysienia łojotokowego została ujęta już w nazwie choroby. Łojotok powodujący stopniową utratę włosów polega na wytwarzaniu przez gruczoły łojowe zbyt dużej ilości łoju.

W rezultacie dochodzi do szybkiego przetłuszczania się włosów.

Nadmierne wytwarzanie łoju przez gruczoły łojowe prowadzi też do łupieżu łojotokowego.

Łojotok prowadzi do osłabienia i niszczenie cebulek włosów, co w rezultacie powoduje ich stopniową utratę. Łysienie tego typu może dotyczyć różnych obszarów owłosionej skóry, a nie tylko skóry głowy.

Łysienie łojotokowe jest zaliczane do chorób cywilizacyjnych.

Wśród czynników zwiększających ryzyko wystąpienia łysienia łojotokowego można wymienić:

  • niezdrowy tryb życia
  • środowisko
  • choroby
  • leki

Łysienie łojotokowe dotyczy najczęściej mężczyzn i kobiet w średnim wieku.

Z reguły cierpią na nią mężczyźni. Dolegliwość może mieć swe źródło w zaburzeniach gospodarki hormonalnej. Ma ona związek z progesteronem i androgenami, które mogą mieć szkodliwy wpływ na włosy, w przeciwieństwie do estrogenu hamującego łojotok.

Wystąpienie łojotoku może być spowodowane niską temperaturą.

Etiologia łysienia łojotokowego nadal pozostaje częściowo nieznana. Można wymienić kilka czynników sprzyjających tej chorobie.

Wśród nich znajdują się między innymi:

  • zaburzenia immunologiczne
  • zaburzenia hormonalnej
  • zakażenia grzybicze
  • uwarunkowania genetyczne
  • zaburzenia pracy gruczołów płciowych
  • zaburzenia pracy gruczołu tarczycowego
  • zaburzenia funkcjonowania układu pokarmowego
  • łupież skóry głowy
  • stosowanie używek
  • nieprawidłowa higiena

Skóra i włosy w przebiegu łysienia łojotokowego wymagają odpowiedniej pielęgnacji.

Chory powinien pamiętać o stosowaniu specjalnych kosmetyków do włosów mających tendencję do przetłuszczania się. Warto używać też szamponów przeciwłojotokowych. Są to preparaty, które zawierają siarczek selenu, związek siarki i ketokonazol.

Łysienie łojotokowe rozwija się na podłożu zaawansowanego i długo utrzymującego się łojotoku.

Łojotok polega na wzmożonym wydzielaniu łoju przez gruczoły łojowe. Nadmiar sebum pokrywa powierzchnię skóry głównie w okolicach obfitujących w te struktury. Skóra staje się tłusta i lśniąca. Mogą pojawić się na niej rozszerzone ujścia gruczołów łojowych wypełnione masami łojowo-rogowymi.

Niektóre osoby dziedziczą skłonność do łojotoku. Występuje u nich większe ryzyko rozwoju łysienia łojotokowego.

Łojotok jest bardzo nasilony w czasie pokwitania i przekwitania. Poza tym może on towarzyszyć zaburzeniom hormonalnym i zaburzeniom przemiany materii.

Regulacja wydzielania łoju jest uzależniona od szeregu czynników, do których należą:

  • stres
  • niedobór witamin (A, E, C, B2)
  • niedobór kwasu foliowego
  • nadmiar androgenów

Wzmożone wydzielanie łoju występuje u noworodków.

Zmniejsza się ono w ciągu pierwszych miesięcy życia dziecka. Łojotok może wystąpić również w okresie dojrzewania płciowego.



Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:
  • łysienie przez zly tryb zycia

 Zostaw odpowiedź

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.