Visit Us On FacebookVisit Us On GooglePlusCheck Our Feed
 

Leczenie mononukleozy zakaźnej ma charakter objawowy. Chory musi leżeć w łóżko oraz jeść produkty bogate w witaminy. Należy podawać mu leki przeciwbólowe i przeciwgorączkowe.

Leczenie mononukleozy zakaźny w przypadku nasilonej obturacji górnych dróg oddechowych wymaga zastosowania kortykosteroidów. Leki, o których mowa, stosuje się również w przypadku małopłytkowości i wystąpienia powikłań neurologicznych.

Zdrowa dieta oparta na spożywaniu głównie warzyw i owoców wspiera leczenie mononukleozy zakaźnej. W przypadku, gdy występuje mononukleoza zakaźna leczenie wymaga stosowania leków przeciwbólowych przepisanych przez lekarza.

W ramach tej grupy środków farmakologicznych wyróżnia się  leki opioidowe i nieopioidowe, które z kolei dzielą się na niesteroidowe leki przeciwzapalne i leki, które nie mają działania przeciwzapalnego, jeżeli są podawane w dawkach terapeutycznych.

Jeżeli wystąpią powikłania, które powoduje mononukleoza zakaźna, leczenie nie ogranicza się do środków przeciwbólowych.

 

Lekarz dodatkowo przepisuje kortykosteroidy, w przypadkach wspomnianych na wstępie. Kortykosteroidy są grupą leków wykazujących działanie przeciwzapalne, przeciwalergiczne i immunosupresjne mające silny wpływ na gospodarkę białkową, węglowodanową i wodno-elektrolitową organizmu.

Leki, o których mowa występują również pod nazwą glikokortykosteroidów. Stosuje się je w leczeniu chorób, w których korzystne jest działanie przeciwzapalne i osłabienie działania układu immunologicznego.

Kortykosteroidy są stosowane nie tylko w przypadku schorzenia, jakim jest mononukleoza zakaźna. Leczenie za ich pomocą odbywa się także w przypadku wstrząsu anafilaktycznego w zestawieniu z adrenaliną oraz w leczeniu astmy oskrzelowej i chorób autoimmunologicznych.

Stosuje się je również w leczeniu chorób rozrostowych, miejscowych zmian zapalnych w dermatologii i w zapobieganiu odrzucania przeszczepów. W ostatnim przypadku pełnią rolę leków immunosupresyjnych.

W leczeniu chorób zapalnych stosuje się kortykosteroidy, które wykazują słabe działanie mineralokortykoidowe. Należą do nich między innymi hydrokortyzon i prednizolon.

Leki, które wykazują zarówno działanie przeciwzapalne, jak i mineralokortykoidowe, nie są skuteczne w roli leków przeciwzapalnych. Kortyzon i jego aktywny metabolit, którym jest hydrokortyzon posiada znaczącą aktywność mineralokortykoidową.

Powoduje zastój płynów w organizmie i nie nadaje się do długotrwałego stosowania. Hydrokortyzon jest używany w dermatologii do łagodzenia miejscowych stanów zapalnych. Powoduje rzadkie i niegroźne skutki uboczne.

Prednizon i prednizolon charakteryzują się działaniem przeciwzapalnym. Należą do najczęściej stosowanych doustnie kortykosteroidów. Betametazon i deksametazon posiadają silne działanie przeciwzapalne i słabe mineralokortykoidowe.

Można je stosować, gdy jest wymagana duża dawka leku, a jednocześnie retencja płynów mogłaby okazać się niekorzystna. Posiadają długi okres działania oraz powodują mało działań niepożądanych.

Stąd też są stosowane do hamowania wydzielania ACTH, między innymi w przypadku wrodzonej nadczynności nadnerczy.



 Zostaw odpowiedź

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.