Visit Us On FacebookVisit Us On GooglePlusCheck Our Feed
 

Mononukleoza zakaźna (łac. Mononucleosis infectiosa) jest zwana również gorączką gruczołową i anginą monocytową. Mononukleoza zakaźna występuje też pod nazwą choroby Pfeiffera i choroby pocałunków.

Schorzenie o którym mowa jest zakaźną chorobą powodowaną przez wirusy. Mononukleoza zakaźna u dzieci występuje znacznie częściej niż mononukleoza zakaźna u dorosłych.

Najczęściej występuje w okresie dzieciństwa i dojrzewania. Mononukleoza zakaźna u dzieci jest spowodowana pierwotną infekcją wirusem EBV. Choroba zakaźna mononukleoza polega na procesie limfoproliferacyjnym, który podlega samoczynnemu zahamowaniu.

Do zakażenia dochodzi przez ślinę, ale może nastąpić również innymi drogami. Okres wylęgania wynosi w zakresie 30 - 50 dni, a zaraźliwość utrzymuje się przeważnie do 5 dni. Mononukleoza u dzieci pozostawia trwałą odporność.

Do poważnych powikłań dochodzi w przypadku mniej niż 5% przypadków. W przypadku choroby, jaką jest mononukleoza zakaźna, powikłania mogą mieć charakter hemolityczny.

Przybierają wówczas postać ostrej małopłytkowości, agranulocytozy, anemii hemolitycznej i pancytopenii.

 

W przypadku tej choroby może dojść również do powikłań ze strony ośrodkowego układu nerwowego, między innymi do porażenia nerwów czaszkowych, padaczki, psychozy i zapalenia mózgu.

Rzadko dochodzi do zapalenia mięśnia sercowego, zapalenia jąder i zapalenia trzustki. Może dojść do trudności w oddychaniu, pęknięcia śledziony i zapalenia wątroby. Mononukleoza u dzieci przebiega nieco inaczej niż u dorosłych.

Dojrzały organizm gorzej radzi sobie z chorobą, a okres regeneracji jest dłuższy. Upośledza odporność, stąd też chory jest narażony na liczne infekcje. Rozpoznanie mononukleozy zakaźnej opiera się na wynikach morfologii.

W morfologii krwi obwodowej można stwierdzić leukocytozę z limfocytami atypowymi i limfocytozą. Bardzo często można stwierdzić wzrost aktywności aminotransferaz. Standardowa diagnostyka serologiczna jest oparta na wykryciu w surowicy krwi przeciwciał heterofilnych.

W przypadku dzieci poniżej piątego roku życia przeciwciała heterofilne są wykrywane znacznie rzadziej niż w przypadku osób dorosłych. Współcześnie u dzieci bada się głównie przeciwciała swoiste przeciw antygenowi kapsydowemu.

Diagnostyka różnicowa powinna przebiegać z uwzględnieniem ostrej choroby retrowirusowej i cytomegalii. Objawy tych chorób są bardzo podobne do symptomów towarzyszących mononukleozie zakaźnej.

Niemniej, ostra choroba retrowirusowa jest skutkiem zakażenia wirusem HIV, a nie EBV, powodującego mononukleozę.



Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:
  • roznica miedzy mononukleoza a ostra choroba retrowirusowa

 Zostaw odpowiedź

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.