Visit Us On FacebookVisit Us On GooglePlusCheck Our Feed
 

Niedobór jodu (ang. iodine defficiency disorders) prowadzi do pojawienia się zespołu zaburzeń związanych z niedoborem jodu. Według WHO jest to grupa chorób społecznych o znaczeniu globalnym.

Zgodnie z posiadanymi przez nią danymi a niedobór jodu są narażone około 2 miliardy ludzi. Najbardziej niebezpieczny jest niedobór jodu występujący w przebiegu ciąży. Może on doprowadzić do zaburzeń rozwoju płodu, np. do kretynizmu.

U osób dorosłych niedobór jodu może doprowadzić do zmniejszonej syntezy hormonów tarczycy.

Głównym syntetyzowanym hormonem staje się wówczas T3, a nie T4. W wyniku niedoboru wspomnianego pierwiastka dochodzi do stopniowego rozwoju wola tarczycy. Zgodnie z klasyfikacją WHO można wyróżnić trzy stopnie zaawansowania.

Stopień zerowy oznacza brak wola. Stopień pierwszy odnosi się do wola wyczuwalnego palpacyjnie, ale niewidocznego. Z kolei stopień drugi jest związany z wolem widocznym przy przełykaniu śliny.

Rozpoznanie niedoboru jodu nie opiera się wyłącznie na badaniu wola tarczycowego, ale również na ocenie objętości tarczycy w oparciu o pomiary uzyskane podczas badania USG szyi.

Można ocenić niedobór jodu w oparciu o zawartość pierwiastka w moczu. W prawidłowych warunkach zawartość pierwiastka w moczu wynosi więcej niż 100 ?g/l.

W przypadku niedoboru jodu przeprowadza się suplementację.

Poziom pierwiastka powinien być stale monitorowany ze względu na to, że długotrwałe stosowanie jodu może spowodować rozwój nadczynności tarczycy. Ciało zdrowego człowieka zawiera 30-50 mg jodu. Najwięcej pierwiastka znajduje się w tarczycy.

Niedobór wspomnianego pierwiastka uniemożliwia produkcję tyroksyny i trójjodotyroniny w pęcherzykach tarczycy. Są one niezbędne do prawidłowej pracy komórek organizmu. Niedobór jodu w pożywieniu i w wodzie może doprowadzić do powstania wola tarczycy.

Zagrożenie dotyczy głównie okolic górskich.

Niedobór jodu u dzieci powoduje zmniejszenie zdolności do uczenia się, spowalnia rozwój fizyczny w okresie pokwitania oraz zmniejsza tempo wzrostu. Niedobór jodu u dorosłych może doprowadzić do upośledzenia funkcji rozrodczych oraz utrudnić utrzymanie ciąży.

Konsekwencją niedoboru jodu jest zahamowanie funkcji wielu narządów i procesów życiowych.

Dobowe zapotrzebowanie na jod jest dość małe i wynosi około 200 mikrogramów.

Pierwsza profilaktyka niedoboru jodu została wprowadzona w 1935 r., kiedy rozpoczęto profilaktyczne jodowanie soli kuchennej na obszarze endemicznego występowania wola, w tym głównie w regionie Karpat. Po wojnie zaprzestano jodowania soli kuchennej.

Dopiero w 1989 r. wprowadzono nieobligatoryjne zalecenia jodowania soli. Niedobór jodu na początku lat 90. spowodował, że minister zdrowia wydał zakaz produkcji i wprowadzania do obrotu soli kuchennej bez dodatku jodku potasu.



 Zostaw odpowiedź

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.