Visit Us On FacebookVisit Us On GooglePlusCheck Our Feed
 

Ostre zespoły wieńcowe (ang. Acute Coronary Syndromes) są grupą schorzeń charakteryzująca się zmianami występującymi w krążeniu wieńcowym.

Ich wspólną cechą jest duże ograniczenie bądź ustanie przepływu w wieńcowych tętnicach.

Ostre zespoły wieńcowe charakteryzują się zróżnicowaną etiologią, niemniej najczęstszą przyczyną jest zakrzep, który powstaje w miejscu pęknięcia miażdżycowej blaszki.

Ostre zespoły wieńcowe występują w wielu postaciach.

Kryteria ich wyróżnienia to zmiany elektrokariograficzne oraz wskaźniki martwicy mięśnia sercowego.

Przykłady postaci klinicznych omawianej choroby to: ostry zespół wieńcowy z uniesieniem odcinka ST, niestabilna choroba wieńcowa, zawał mięśnia serca bez uniesienia odcinka ST.

Większość ostrych zespołów wieńcowych posiada podłoże miażdżycowe. Czynniki zwiększające ryzyko wystąpienia choroby można podzielić na:

  • psychosocjalne
  • behawioralne
  • somatyczne

Chcąc zmniejszyć ryzyko ostrego zespołu wieńcowego należy zaprzestać palenia papierosów, utrzymać prawidłową masę ciała, stosować dietę śródziemnomorską, dbać o regularny wysiłek fizyczny oraz ograniczyć spożycie alkoholu.

Bardzo ważne jest unormowanie ciśnienia tętniczego, glikemii oraz poziomu cholesterolu i trójglicerydów.

Charakterystyczną cechą ostrego zespołu wieńcowego jest ból zlokalizowany na stronie tylnej klatki piersiowej.

Głównym objawem klinicznym w przypadku ostrego zespołu wieńcowego jest ból odczuwany w klatce piersiowej oraz zlokalizowany za mostkiem.

Ma on charakter pieczenia, gniecenia, rozpierania i ucisku. Bardzo często jest on poprzedzony stresem lub wysiłkiem. Ból może promieniować do lewego ramienia, szyi, żuchwy i pleców.

Ból jest odczuwany przez co najmniej 20 minut oraz nie ustępuje nawet po podaniu nitrogliceryny. U osób poniżej 40. roku życia oraz po 70. roku życia i chorych na cukrzycę objawy bólowe mogą być nietypowe lub bardzo skąpe.

Ostry zespół wieńcowy wymaga specjalnego postępowania przedszpitalnego.

Chory powinien otrzymać doustnie 300 mg kwasu acetylosalicylowego oraz nitroglicerynę, jeżeli u chorego nie występuje niskie ciśnienie tętnicze krwi. Głównym celem postępowania jest ograniczenie bólu. Najczęściej podaje się pacjentowi dożylnie 4-8 mg morfiny.

Jeżeli stan pacjenta się nie poprawi należy podać morfinę w dawkach 2 mg w odstępach 5 minut.

Jeżeli występuje obrzęk płuc i wstrząs kardiogenny należy zastosować tlenoterapię. W razie konieczności trzeba wszcząć procedury reanimacyjne.

Jeśli utrzymują się objawy niedokrwienia (np. ból wieńcowy, długotrwałe utrzymanie markerów martwicy mięśnia), chorego trzeba przegrupować do grupy dużego ryzyka i przystąpić do postępowania inwazyjnego.



Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:
  • zespoly wiencowe leczenie

 Zostaw odpowiedź

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.