Visit Us On FacebookVisit Us On GooglePlusCheck Our Feed
 

Pęcherzyca liściasta (łac. pemphigus foliaceus) jest autoimmunologiczną chorobą skóry, która należy do grona dermatoz pęcherzowych.

Charakteryzuje się ona występowaniem zmian nadżerkowo-złuszczających oraz krótkotrwałymi pęcherzami i powolnym przebiegiem.

Zmiany chorobowe nie pojawiają się na błonie śluzowej. Można wyróżnić dwa rodzaje choroby, takie jak endemiczna pęcherzyca liściasta i nieendemiczna postać choroby.

Endemiczna postać występuje w Tunezji, w Brazylii i w Kolumbii.

Oprócz wspomnianego podziału można wyróżnić także kilka odmian choroby:

  • pęcherzyca rumieniowata
  • pęcherzyca łojotokowa
  • pęcherzyca opryszczkowata

Diagnoza pęcherzycy liściastej wymaga przeprowadzenia badania cytologicznego, histopatologicznego i immunopatologicznego skóry i surowicy. Diagnostyka różnicowa powinna objąć wyprysk łojotokowy oraz erytrodermię różnego pochodzenia.

W przebiegu choroby pojawiają się pęcherze na skórze tułowia. Są one wiotkie i łatwo pękają. Po zejściu pęcherzy dochodzi do wystąpienia rozległych zmian rumieniowo-złuszczających i nadżerek. Są to dominujące elementy obrazu klinicznego.

Symptomatyka obejmuje między innymi charakterystyczny objaw Nikolskiego i objaw Asboe-Hansena.

Pęcherzycy liściastej mogą towarzyszyć troficzne zmiany paznokci i włosów oraz mniej rozległe zmiany poronne.

W najbardziej zaawansowanej postaci choroby może wystąpić erytrodermia.

Pęcherzyca liściasta posiada bardzo przewlekły przebieg, a ogólny stan chorych jest przeważnie dobry. Obraz pęcherzycy liściastej jest dość zmienny, co najlepiej widać na przykładzie kilku wspomnianych wyżej odmian różniących się pod względem objawów i przebiegu.

Rokowania w przypadku pęcherzycy liściastej są znacznie lepsze niż w przypadku osób chorych na pęcherzyce zwykłą. Zachorowanie może trwać nawet do kilku lat. Pęcherzyca liściasta jest chorobą autoimmunologiczną.

Choroby autoimmunologiczne zwane też chorobami autoimmunonizacyjnymi są grupą schorzeń, w patogenezie których układ immunologiczny organizmu powoduje niszczenie własnych komórek i tkanek. U podłoża chorób autoimmunologicznych leży proces związany z limfocytami.

Polega on na wystąpieniu błędów w uzyskiwaniu kompetencji przez limfocyty w narządach limfoidalnych. Przez szpikową barierę przemieszczają się limfocyty, które nie mają właściwych antygenów zgodności tkankowej.

Konsekwencją wspomnianej nieprawidłowości jest atakowanie swoich komórek uznawanych prze układ odpornościowy za obce. Do grona chorób autoimmunologicznych należą między innymi miastenia, stwardnienie rozsiane, łuszczyca i niedokrwistość Addisona-Biermera.



Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:
  • co to jest choroba pęcherzyca liściasta
  • Pęcherzyca opryszczkowata

 Zostaw odpowiedź

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.