Visit Us On FacebookVisit Us On GooglePlusCheck Our Feed
 

Pęcherzyca zwykła (łac. pemphigus vulgaris) jest jedną z autoimmunologicznych chorób skóry. Przewlekłe schorzenie charakteryzuje się tym, że najczęściej występuje u starszych osób.

Główną cechą obrazu klinicznego jest powstawanie pęcherzy śródnaskórkowych.

Wiotkie zmiany są efektem akantolizy. Proces ten prowadzi to nieprawidłowości w przyleganiu komórek nabłonka.

Pęcherzyca zwykła, podobnie jak pęcherzyca liściasta, należy do grona dermatoz pęcherzowych akantolitycznych.

Pęcherze występujące w przebiegu choroby wyróżniają się dużą skłonnością do pękania.

Pęcherzyca zwykła jest związana z dość dużym dyskomfortem i dolegliwościami bólowymi. Po pęknięciu pęcherzy dochodzi do powstania bolesnych nadżerek oraz złuszczających się zmian, które szerzą się obwodowo. Dlatego też uważa się, że pęcherzyca zwykła jest odmianą tej choroby o najcięższym przebiegu.

Przyczyny pęcherzycy zwykłej mają podłoże autoimmunologiczne.

Można wyróżnić trzy charakterystyczne typy wspomnianej choroby, a dokładniej mówiąc pęcherzycę bujającą, opryszczkowatą i brazylijską.

Pęcherzyca bujająca jest odmianą pęcherzycy zwykłej charakteryzującą się pojawianiem brodawkujących i przerosłych zmian w okolicy otworów naturalnych ciała, pachwin i fałdów skórnych. Poza tym, obraz kliniczny obejmuje zmiany charakterystyczne dla pęcherzycy zwykłej.

Pęcherzyca opryszczkowata charakteryzuje się tym, że w jej przebiegu zmiany pęcherzykowe i rumieniowe mają kolisty lub obrączkowaty kształt. Mówi się o nich, że występują w układzie opryszczkowatym, stąd nazwa typu pęcherzycy zwykłej.

Ostatnią odmianą omawianej choroby jest pęcherzyca brazylijska.

Typ nosi też nazwę endemicznego, ponieważ występuje on wyłącznie w Ameryce Południowej.

Pęcherzyca brazylijska posiada podłoże wirusowe i jest chorobą przenoszoną przez owady.

Osoba ukąszona przez owada będącego nosicielem wirusa może zachorować na wspomniane schorzenie.

Rozpoznanie pęcherzycy zwykłej może nastręczać trudności, ponieważ choroba posiada obraz kliniczny podobny do innych chorób, między innymi niegroźnych aft, nawrotowej opryszczki błon śluzowych i rumienia wielopostaciowego.

Współcześnie pęcherzyca zwykła przestała być chorobą o bardzo złym rokowaniu.

Wprowadzenie nowych zasad terapii oraz przygotowanie schematów intensywnego i długotrwałego leczenia ma bardzo dobry wpływ na wyleczalność. Dzięki wprowadzonym zmianom zmniejszono wskaźnik śmiertelności i ryzyka wystąpienia powikłań.



Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:
  • pemhigus vulgaris pecherzyca
  • przyczyny pecherzycy

 Zostaw odpowiedź

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.