Visit Us On FacebookVisit Us On GooglePlusCheck Our Feed
 

Pneumocystoza (łac. pneumocystosis) jest zapaleniem płuc spowodowanym przez grzyba Pneumocystis jiroveci. Choroba występuje u osób cierpiących na zaburzenia odporności komórkowej.

Zakażenie odbywa się drogą wziewną, głównie u osób chorujących na białaczkę, chłoniaka, AIDS oraz przechodzących przez terapię immunosupresyjną.

Pneumocystoza może być wywołana wyłącznie przez wspomniany drobnoustrój. Gatunek grzybów Pneumocystis jirovecii jest jedynym czynnikiem etiologicznym w przypadku tego schorzenia. Przyczyna pneumocystozy to przedostanie się drobnoustroju do organizmu.

 

Co wywołuje pneumocytozę?

Kosmopolityczny grzyb może wywołać u człowieka wyłącznie opisywaną chorobę. Jeżeli układ immunologiczny jest sprawny to zakażenie szybko zostaje opanowane i rozwój pneumocystozy zostaje skutecznie zahamowany. Zarażenie może rozwijać się bezobjawowo.

Wtedy osoba zarażona pełni rolę nosiciela. Drobnoustrój zagnieżdża się wówczas w pęcherzykach płucnych przybierając postać trofozoitów. Są one przytwierdzone do nabłonkowych komórek. Następnie dochodzi do stadium precysty i cysty uwalnianej do plwociny.

Rozpoznanie pneumocystozy następuje po wykonaniu badania rentgen i TK klatki piersiowej.

Dają one obraz tak zwanej mlecznej szyby. Poza tym pneumocystoza przyczynia się do innych patologicznych stanów w organizmie, m.in. do limfopenii, hipoalbuminemii i niedotlenienia, które stopniowo narasta. Limfopenia (tzw. limfocytopenia) jest stanem zmniejszenia liczby limfocytów w obwodowej krwi. Występuje ona w pierwszym stadium rozwoju chorób infekcyjnych. Hipoalbuminemia jest stanem zmniejszenia ilości albumin w osoczu.

Albuminy są białkami występującymi w płynach, tkankach zwierzęcych i nasionach roślin. Albumina osocza jest produkowana przez wątrobę oraz uchodzi za główne białko występujące w osoczu krwi. Pełni ważną rolę w utrzymaniu prawidłowego ciśnienia onkotycznego niezbędnego do zachowania odpowiednich proporcji między ilością wody znajdującej się we krwi, a ilością wody w płynach tkankowych.

Badania diagnostyczne pneumocytozę

W trakcie badań diagnostycznych można wykryć odchylenia w stanie immunologicznym pacjenta. Zalecane jest przeprowadzenie badania plwociny i popłuczyn oskrzelowo-pęcherzykowych. Materiał zostaje pozyskany podczas bronchoskopii.

Płukanie oskrzelowo-płucne jest metodą diagnostyczną polegająca na podaniu dooskrzelowym roztworu soli fizjologicznej. Roztwór jest podawany w porcjach (ok. 50 ml), a następnie odsysany.

Procedura jest powtarzana kilkakrotnie. Może to być także materiał odkrztuszony po inhalacji stężonego chlorku sodu. Test na obecność pasożyta daje niepewne wyniki.

Do rzadkich metod diagnostycznych należą przezskórna i przezoskrzelowa biopsja tkanki płucnej. Nieleczona pneumocystoza może przekształcić się w rozsianą pneumocystozę pozapłucną.



Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:
  • pneumocystoza
  • pneumocystoza pozapłucna
  • pneumocytoza
  • pneumocysta

 Zostaw odpowiedź

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.