Visit Us On FacebookVisit Us On GooglePlusCheck Our Feed
 

Leczenie RDS polega na mechanicznej wentylacji płuc ze zmniejszoną objętością oddechową. Leczenie RDS obejmuje również zmniejszenie objętości przyjmowanych płynów.

Leczenie RDS wymaga założenia rurki do tchawicy i zastosowaniu wentylacji mechanicznej za pomocą respiratora regulującego oddychanie. W przypadku, gdy występuje RDS, leczenie wymaga podania surfaktantu, który rozpręża płuca i zmniejsza ciężkość ostrych objawów zespołu zaburzeń oddychania.

Jeżeli zostanie zdiagnozowany RDS, leczenie wcześnie urodzonych noworodków wymaga przebywania ich na oddziale intensywnej terapii pod ścisłym nadzorem lekarzy.

Surfaktant jest czynnikiem powierzchniowym, który zmniejsza napięcie w pęcherzykach płucnych. W przypadku, gdy występuje RDS, leczenie wymaga uzupełnienia jego ubytku. Surfaktant składa się z lipoprotein wydzielanych przez pneumocyty II typu.

Jego zużycie i tworzenie surfaktantu odbywa się w trakcie całego życia człowieka. Główną funkcją jest zapobieganie zbyt dużemu rozciągnięciu pęcherzyków płucnych podczas wdechu. Przeciwdziała zapadaniu i sklejaniu się ich ścian podczas wydechu.

Patogeneza choroby jest oparta na małej aktywności enzymatycznej u wcześniaków, a także braku podziałów komórkowych nabłonka pęcherzyków płucnych. Prowadzi to do spadku liczby pneumocytów typu II.

Prowadzi to do spadku syntezy surfaktantu. Niedobór surfaktantu prowadzi do rozwoju niedodmy, która doprowadza do niedotlenienia i kwasicy. Podstawą leczenia jest tlenoterapia, a także sztuczna wentylacja.

Tlenoterapia polega na wykorzystaniu tlenu w leczeniu w oparciu o zwiększenie stężenia tlenu we wdechowym powietrzu.

 

Komórki wymagają stałego dostarczania tlenu. Szczególnie wrażliwe na niedotlenienie są neurony. Tlenoterapia jest wykorzystywana w terapii chorób i stanów, w przypadku których dochodzi do niedotlenienia.

Zazwyczaj są to ostre stany, w przypadku których natychmiastowe podanie tlenu jest ratunkiem dla życia chorego, albo podstawowym składnikiem leczenia.Tlenoterapia jest stosowana także w przypadku zatrucia tlenkiem węgla, nagłego zatrzymania krążenia i obrzęku płuc.

Tlenoterapia stanów ostrych jest prowadzona na oddziałach szpitalnych w połączeniu z intubacją dróg oddechowych. W terapii schorzeń, które charakteryzują się przewlekła i postępującą hipoksją bardzo często stosuje się domową tlenoterapię.

Tlen jest podawany przy użyciu respiratora, albo cewnika nosowego, maski twarzowej i namiotu tlenowego.

Respirator jest medycznym urządzeniem reanimacyjnym, które umożliwia sztuczne i wymuszone oddychanie tlenem. Nowoczesne respiratory umożliwiają wtłaczanie gazów oddechowych do płuc przez rurkę tracheotomijną, albo intubacyjną.

Funkcje urządzenia są kontrolowane za pomocą mikroprocesorów.



 Zostaw odpowiedź

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.