Visit Us On FacebookVisit Us On GooglePlusCheck Our Feed
 

Leczenie ropnia podokostnowego jest związane z nacięciem w znieczuleniu miejscowym, dzięki czemu możliwa jest ewakuacja treści ropnej. Jeśli wystąpią objawy ogólne, zaleca się podanie odpowiedniej dawki antybiotyku.

Do zwalczania bólu i gorączki zazwyczaj wykorzystuje się leki należące do grona niesteroidowych leków przeciwzapalnych. Nie zawsze kanałowe leczenie ropnia podokostnowego jest możliwe.

W takiej sytuacji konieczne jest przeprowadzenie zabiegu chirurgicznego polegającego na ekstrakcji bądź resekcji wierzchołki korzenia. Leczenie ropnia podśluzówkowego polega na trepanacji komory zęba i nacięciu ropnia w znieczuleniu miejscowym.

Treść ropna zostaje usunięta. Konieczne jest zastosowanie antybiotykoterapii oraz podjęcie leczenia endodontycznego zęba przyczynowego. Jeżeli nie jest ono możliwe, trzeba zastosować leczenie chirurgiczne w formie ekstrakcji bądź resekcji wierzchołka korzenia.

W przypadku, gdy występuje skórny ropień, leczenie polega na stosowaniu kompresów ichtiolowych. Zaleca się chirurgiczne nacięcie czyraka po utworzeniu się czopa martwiczego.

Jeżeli zostanie zdiagnozowany migdałkowy ropień, leczenie polega na wykonaniu punkcji grubą igłą.

 

Zasadniczo wykonuje się drenaż ropnia. Codziennie poszerza się jamę ropnia, aż do całkowitego wypływu treści ropnej. Poza tym, w przypadku, gdy występuje migdałkowy ropień, leczenie opiera się także na antybiotykoterapii, która trwa około dwóch tygodni.

Samoistne wyleczenie ropni należy do rzadkości. Ropień może się opróżnić samoistnie przez martwiczy odcinek skóry, albo błony śluzowej. W przypadku ropnia brzusznego opróżnienie może nastąpić do światła jelita.

Podstawowym sposobem na leczenie ropnia jest nacięcie go oraz założenie drenów i sączka, co umożliwia odpływ ropy. Czasami jednocześnie podaje się leki przeciwbakteryjne, w tym głównie pochodne penicyliny i metronidazolu.

Penicylina blokuje aktywność enzymów bakteryjnych określanych mianem transpeptydaz. Biorą one udział w ostatnim etapie syntezy peptydoglikanu ściany komórki bakteryjnej.

Do zablokowania enzymów bakteryjnych może dojść dzięki temu, że penicylina jest podobna do naturalnego substratu dla enzymu. Ów enzym jest częścią podstawowej jednostki budującej mureinę, która pełni rolę głównego składnika ściany komórkowej bakterii.

Penicylina łącząc się z transpeptydazą w aktywnym centrum, skutecznie blokuje jej aktywność. Komórka bakteryjna, która zostaje pozbawiona odpowiednio działającego enzymu, nie może syntetyzować ściany bakteryjnej, co prowadzi do upośledzenia jej zdolności życia w złych warunkach środowiskowych.

Zwiększenie się przepuszczalności ścian komórkowych jest uszkodzeniem prowadzącym do zwiększenia aktywności bakteryjnych enzymów autolitycznych, czyli skutkujących samozniszczeniem bakterii.



Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:
  • ropień podśluzówkowy zęba

 Zostaw odpowiedź

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.