Visit Us On FacebookVisit Us On GooglePlusCheck Our Feed
 

Rumień trwały (łac. erythema fixum) jest pojedynczą lub mnogą plamą, która jest wyraźnie odgraniczona. Rumień trwały należy do grona reakcji polekowych.

W przebiegu dolegliwości rumień jest umiejscowiony w obrębie błony śluzowej i skóry.

Charakteryzuje się on tym, że nawraca zawsze w tym samym miejscu po każdej ekspozycji na lek, który nie jest dobrze tolerowany przez organizm pacjenta.

Zmiany o charakterze rumienia trwałego mogą utrzymywać się przez kilka dni, a następnie cofać. Rumień trwały ustępując pozostawia po sobie przebarwienie pozapalne.

Rumień trwały może być wywoływany przez różne grupy leków.

Przyczyny rumienia trwałego są związane między innymi z zażywaniem leków przeciwhistaminowych.

Wśród czynników powodujących wystąpienie rumienia trwałego wymienia się także sulfonamidy. Patogeneza rumienia trwałego nie została do końca wyjaśniona i poznana.

Obecnie przypuszcza się, że choroba może wystąpić w wyniku cytotoksycznej odpowiedzi komórkowej wymierzonej przeciw keratynocytom. Nawroty rumienia trwałego mogą być spowodowane obecnymi w naskórku limfocytami T.

Limfocyty T są zwane także limfocytami grasicozależnymi.

Należą do nich komórki układu odpornościowego zaliczane do limfocytów. Powstają one w grasicy. Wspólne komórki progenitorowe produkowane w szpiku kostnym przemieszczają się do grasicy. Następnie są one różnicowane.

Wówczas powstają między innymi wspomniane Limfocyty T. W ich obrębie można wyróżnić także dodatkowe podgrupy. Odpowiadają one za prawidłową reakcję immunologiczną. Aby mogła nastąpić potrzebna jest prezentacja antygenów limfocytom T.

Rumień trwały ma przeważnie postać pojedynczych wykwitów o brunatnym zabarwieniu oraz wyraźnie odznaczających się na tle skóry.

Rumień trwały może przekształcić się w zmianę pęcherzową.

Częste nawroty dolegliwości mogą pozostawiać po sobie pozapalne przebarwienia. Gdyby lek powodujący chorobę był stosowany zbyt długo, to może dojść do przejścia rumienia trwałego w wysiękowy.

Wśród leków, które najczęściej powodują rumień trwały znajdują się:

  • sulfonamidy
  • fenacetyna
  • kwas acetylosalicylowy
  • barbiturany

Sulfonamidy są stosowane w leczeniu schorzeń skóry.

Znalazły też zastosowanie w roli środków odkażających i bakteriostatycznych. Sulfonamidy służą też do produkcji leków o działaniu moczopędnym, przeciwcukrzycowym i neuroleptycznym.

Poza tym mogą być one stosowane do produkcji preparatów o działaniu przeciwzapalnym.



Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:
  • rumień trwały
  • rumien trwaly
  • trwaly rumien
  • jak rozpoznać rumienia trwałego
  • rumien trwaly zdjecia

 Zostaw odpowiedź

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.