Visit Us On FacebookVisit Us On GooglePlusCheck Our Feed
 

Świerzb, jest chorobą zakaźną skóry wywoływanej przez pasożyta zwanego świerzbowcem ludzkim. Pasożyty te są bardzo małe, a więc dostrzeżenie ich gołym okiem jest niestety niemożliwe. Świerzbowiec lubi szczególnie miejsca ciepłe i ukryte.

Ladit 280x336

Najczęściej świerzbowce bytują pomiędzy palcami u rąk, w pachwinach, pępka, pod piersiami, na linii pasa, oraz w okolicach narządów rodnych.

Widoczne i odczuwalne są natomiast skutki działania świerzbowców. W naskórku skóry, tam gdzie się zagnieżdżą, tworzą one system kanalików i jamek. W kanalikach tych samice składają jaja. Z kolei z tych jaj wylęgają się larwy, które również drążą w naskórku kanaliki i jamki.

Świerzb: sposoby zarażenia

Wbrew pozorom zarażenie się pasożytem świerzbowca ludzkiego nie zawsze ma związek z przebywaniem w brudzie. Często pasożyt bytuje u osób, które dbają o codzienną higienę. Do zarażenia świerzbem dochodzi najczęściej poprzez bezpośredni kontakt z zainfekowaną skórą.

Można się też zarazić poprzez spanie w pościeli osoby chorej, poprzez pożyczanie od niej ubrania, i tym podobne Rzadko wystarczy podanie ręki czy szybki uścisk, aby zarazić się świerzbem. Zarażają się natomiast bardzo szybko osoby pozostające ze sobą w dłuższym, bezpośrednim kontakcie na przykład podczas stosunków intymnych, bądź mieszkające w jednym domu.

W grupie ryzyka znajdują się szczególnie dzieci, u których stosunkowo łatwo może dojść do zarażenia na przykład podczas wspólnych zabaw. Ponadto dzieci niestety bardzo często nie przestrzegają zasad higieny intymnej. U małych dzieci objawy świerzbowca ludzkiego najpierw pojawiają się na dłoniach, oraz podeszwach stóp, a grudkowata wysypka może nawet utrudniać chodzenie.

Świerzb - objawy uporczywego swędzenia

Objawy świerzbowca ludzkiego występują zazwyczaj trzy do czterech tygodni od przedostania się świerzbowca na ciało człowieka W miejscach bytowania pasożyty pozostawiają swoje odchody, które wywołują silną reakcję alergiczną, objawiającą się głównie swędzącą wysypką.

Potrzeba drapania jest szczególnie silna po powrocie do domu z chłodnego dworu, ponieważ ciepło wpływa pobudzająco na żyjące w skórze pasożyty, w czasie snu, po kąpieli. Typowym odruchem każdego zarażonego świerzbem, jest przymus drapania.

Ladit 160x600

Oprócz grudkowo-pęchęrzykowatej wysypki na skórze występują, więc także charakterystyczne linie po drapaniu zwane przeczosami. W wyniku drapania jaja świerzbowca roznoszą się na zdrowe okolice ciała, a po pewnym czasie świąd może objąć całą powierzchnię ciała osoby zarażonej, omijając jedynie okolice twarzy. Wystarczy tylko dziesięć dorosłych samic składających jaja w skórze, aby świerzb się rozprzestrzenił.

Jak leczyć świerzb aby tak nie swędziało?

Intensywny świąd skóry, w szczególności, jeśli dokucza on także innym domownikom powinien zawsze nasuwać podejrzenie wystąpienia świerzbu. W przypadku wystąpienia podejrzanych objawów należy jak najszybciej zgłosić się do lekarza dermatologa, który po wywiadzie i oględzinach pacjenta zleci odpowiednie leczenie.

Leczenie polega najczęściej na smarowaniu całego ciała preparatami zawierającymi permetryną, środkami zawierającymi lindan, lub maść cynkową. Preparaty te mogą występować w postaci żelu, maści, bądź nalewek. Nakładanie tychże preparatów najlepiej zacząć od szyi, następnie kierując się w dół, posmarować pozostałe części ciała, a zwłaszcza te, na których występują zmiany chorobowe. Preparat powinien pozostać na skórze, co najmniej osiem godzin, a więc najlepiej nakładać go na noc.

Aby zmniejszyć świąd stosuje się również leki przeciwhistaminowe oraz kalaminę. Z pasożytem świerzba ludzkiego walczyć powinna nie tylko osoba zarażona, ale także inni domownicy. Na dwa do trzech dni przed rozpoczęciem terapii należy uprać ubrania, oraz pościel w wysokiej temperaturze.

Warto też porządnie umyć wszystko, z czego korzystamy w domu, a więc: naczynia, garnki, wannę, umywalkę, muszlę klozetową, zabawki dzieci. Ponieważ objawy świerzbu złudnie przypominają inne choroby skóry ciężko jest szybko postawić odpowiednią diagnozę. Sprzyja temu również późne pojawienie się objawów, co sprawia, że wiele osób nie wiąże momentu zarażenia z chorobą.

W wyniku drapania powstają rany, które ulegają zakażeniu bakteriami takimi jak gronkowce i paciorkowce. Tymczasem, aby nie dopuścić do jej rozprzestrzeniania się, leczenie należy podjąć jak najszybciej, czyli tuż po pojawienia się pierwszych oznak.



 Zostaw odpowiedź

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.