Visit Us On FacebookVisit Us On GooglePlusCheck Our Feed
 

Uremia (łac. insufficientia renum chronica ) jest chorobą rozwijającą się w konsekwencji nieodwracalnego upośledzenia czynności nerek.

Postępujące uszkodzenia głównego narządu układu moczowego są związane ze zmniejszeniem się liczby nefronów. Do uszkodzeń dochodzi w rezultacie stwardnienia kłębuszków nerkowych, zaniku cewek i procesu włóknienia tkanki śródmiąższowej.

Przewlekła choroba nerek utrzymuje się ponad trzy miesiące. Uremia jest ostatnim stadium przewlekłej choroby narządu układu moczowego.

Etiologia uremii dotyczy chorób prowadzących do zniszczenia nerkowego miąższu i utrudnienia odpływu moczu. Przyczyny uremii mogą być związane także ze zmianami naczyniowymi, które powodują zaburzenia ukrwienia nerek.

Inne czynniki wpływające na rozwój choroby to wstrząs i zespół septyczny. Uremia może rozwijać się na podłożu innych chorób. Dochodzi do niej w wyniku cukrzycowej choroby nerek, glomerulopatii, nefropatii nadciśnieniowej i śródmiąższowego zapalenia nerek.

W jaki sposób może dojść do uremii?

Choroby, w wyniku których następuje rozwój mocznicy to również nowotwory występujące w obrębie układu moczowego, wielotorbielowatość nerek, szpiczak mnogi, amyloidoza i dna moczanowa. Niektóre choroby układu krwionośnego prowadzą do uremii (np. choroby małych naczyń, naczyniowe stwardnienie nerek, zwężenie tętnicy nerkowej).
Nieleczona uremia prowadzi do groźnych powikłań.

Choroba wiąże się z zaburzeniem w układzie RAA prowadzącym do nadciśnienia i chorób układu krążenia. W wyniku uremii zostaje zaburzone wytwarzanie erytropoetyny, co prowadzi do niedokrwistości. Białkomocz powoduje niedożywienie białkowo-kaloryczne.

Choroba uremia sprzyja zaburzeniom hydroksylacji witaminy D do kalcytriolu. Przyczynia się to do zaburzeń gospodarki wapniowo-fosforanowej, w tym m.in. hipokalcemii, hiperfosfatemii, osteodystrofii nerkowej. Niepodjęcie leczenia prowadzi do stopniowego zapadania w głęboką śpiączkę.

Czy podczas uremii dochodzi do zatrucia?

Organizm jest zatruwany toksycznymi substancjami, które wpływają na mózg.

Chory oddycha powoli i głęboko.

Przeważająca część chorób nerek może przyczynić się do stopniowej utraty nefronów. Prowadzi to do poważnego przeciążenia pozostałych nefronów w wyniku hiperfiltracji. Kłębuszki ulegają przerostowi. W dalszym etapie dochodzi do stwardnienia i włóknienia śródmiąższowej tkanki.

Konsekwencją wspomnianego procesu jest upośledzenie pracy nerek. W miarę rozwoju choroby we krwi gromadzą się toksyny mocznicowe będące podstawowymi produktami przemiany białek. W badaniach można dostrzec podwyższone stężenie kreatyniny, kwasu moczowego i mocznika we krwi. Uszkodzenie miąższu nerek prowadzi do zmniejszenia wytwarzania erytropoetyny. Efektem tego jest niedokrwistość. Hydroksylacja witaminy D zostaje zaburzona.

Przyczynia się do do hipokalcemii i wtórnej nadczynności przytarczyc.



Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:
  • choroba uremia
  • uremia objawy

 Zostaw odpowiedź

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.