Visit Us On FacebookVisit Us On GooglePlusCheck Our Feed
 

Leczenie wstrząsu anafilaktycznego polega na usunięciu alergenu i zapewnieniu drożności dróg oddechowych. Następnie należy ułożyć chorego w pozycji leżącej z uniesionymi kończynami dolnymi.

Umożliwia to przetoczenie około 700 ml krwi. Jeżeli chory straci przytomność, należy ułożyć go na boku. Leczenie wstrząsu anafilaktycznego w pierwszych minutach wystąpienia tej reakcji polega także na podaniu adrenaliny domięśniowo.

Osoby, które są narażone na ryzyko anafilaksji powinny posiadać przy sobie dwa automatyczne wstrzykiwacze z adrenaliną. Jeżeli występują zaburzenia oddychania, obrzęk krtani, języka lub tylnej ściany gardła, leczenie wstrząsu anafilaktycznego powinno uwzględniać intubację. Nie zawsze jej wykonanie jest możliwe.

W takiej sytuacji konieczne jest wykonanie konikopunkcji igłowej. Płyny trzeba podać dożylnie szybką infuzją, żeby uzupełnić naczyniowe łożysko.

W przypadku, gdy występuje wstrząs anafilaktyczny leczenie zwykle opiera się także na podawaniu korykosterydów.

 

Stosuje się także leki przeciwhistaminowe. Gdy wystąpi ciężki wstrząs anafilaktyczny, leczenie może wymagać wykonania resuscytacji. Reakcji o ciężkim przebiegu może towarzyszyć zatrzymanie krążenia lub oddechu.

Bardzo dużą rolę odgrywa pierwsza pomoc udzielona osobie cierpiącej na wstrząs anafilaktyczny. Leczenie przebiega wówczas bez komplikacji, ponieważ rozwój reakcji anafilaktycznej zostaje zahamowany. Dużą rolę w leczeniu wstrząsu anafilaktycznego odgrywają także antagoniści receptora H1, określane także mianem leków przeciwhistaminowych są to specyficzne substancje, które odwracają działanie histaminy na jej receptor 1.

Mechanizm działania leków antyhistaminowych opiera się na konkurencyjnym i odwracalnym wiązaniu z receptorem H1. W rezultacie działanie histaminy jest znoszone i odwracane. Należy zaznaczyć, że leki tego typu nie zahamują symptomów reakcji alergicznej, która została wywołana przez inne mediatory.

Można wyróżnić trzy generacje leków przeciwhistaminowych. Obecnie stosuje się głównie leki antyhistaminowe trzeciej generacji, ze względu na niskie ryzyko wystąpienia skutków ubocznych.
Leki antyhistaminowe należące do pierwszej generacji to związki chemiczne będące pochodnymi między innymi etylenodiaminy, piperydyny i etanoloaminy. Szybko blokują receptor H1 , receptory dopaminergiczne, cholinergiczne, a także adrenergiczne i serotoninergiczne.

Niemniej jednak ich nieselektywność wywołuje szereg działań niepożądanych. Skutki uboczne leków przeciwhistaminowych pierwszej generacji są związane z hamowaniem działania ośrodkowego układu nerwowego. Powodują otępienie, zaburzenia koordynacji ruchowej, a także senność.



 Zostaw odpowiedź

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.