Visit Us On FacebookVisit Us On GooglePlusCheck Our Feed
 

Zaburzenia obsesyjno-kompulsywne są związane z pojawianiem się uporczywymi i nawracającymi myślami, a także przymusem wykonania czynności.

Zaburzenia obsesyjno-kompulsywne są znane również pod nazwą nerwicy natręctw.

Najczęściej zaburzenia obsesyjno-kompulsywne mają postać obsesyjnej obawy i konieczności mycia rąk. W niektórych sytuacjach człowiek musi wykonać czynność lub gest. Zdaje sobie sprawę z bezsensowności takiego postępowania.

Obsesyjno-kompulsywne zaburzenia są bardzo często powodem odczuwania wstydu, co jest spowodowane brakiem poczucia kontroli nad sobą. Osoba cierpiąca na obsesyjno-kompulsywne zaburzenia odczuwa pewien przymus wykonania gestu bądź czynności.

Zaburzeniom tego typu towarzyszą obsesje i kompulsje, stąd ich nazwa. Obsesje, które występują w przebiegu zaburzeń, o których mowa, mają postać nawracających i uporczywych myśli związanych z ideami, impulsem do działania i ideami.

Z kolei kompulsje są określane mianem czynności przymusowych i rytuałów, które są wielokrotnie powtarzanymi zachowaniami. W domyśle mają zapobiegać wydarzeniom, związanym z pewnym zagrożeniem, którego wystąpienie jest jednak bardzo mało prawdopodobne.

Zaburzenia obsesyjno-kompulsywne mogą przyjąć formę natrętnych myśli, albo konieczności wypowiedzenia zwrotu lub słowa.

 

Natręctwa będące istotą zaburzeń są wyobrażeniami, impulsami do działania lub ideami. Są przeżywane przez chorego jako przykre. Osoba cierpiąca na zaburzenia obsesyjno-kompulsywne próbuje przeciwstawić się natręctwom, jednak najczęściej jego próby są bezskuteczne.

Wynika to z tego, że natręctwa pojawiają się wbrew woli osoby cierpiącej na zaburzenia obsesyjno-kompulsywne. Zaburzeniom towarzyszy zwykle zły nastrój. Bardzo często osoba chora sięga po alkohol i środki odurzające, które powodują uzależnienie. Zaburzenia obsesyjno-kompulsywne najczęściej pojawiają się w okresie pokwitania.

Wraz z wiekiem stopniowo się nasilają i pogłębiają. Zaburzenia, o których mowa, mogą także pojawić się już w okresie dziecięcym. Przeważnie są dość trudne do wyleczenia. Mogą sporadycznie zmniejszyć się w okresie przekwitania. W niektórych przypadkach pomocna jest zmiana miejsca zatrudnienia, albo zamieszkania.

Najlepsze wyniki można osiągnąć za pomocą metod psychoterapeutycznych. Z reguły stosuje się psychoanalizę, która przynosi bardzo dobre rezultaty. W razie wystąpienia tego typu zaburzeń warto zgłosić się do psychologa.



 Zostaw odpowiedź

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.