Visit Us On FacebookVisit Us On GooglePlusCheck Our Feed
 

Leczenie zatorowości płucnej polega na stosowaniu leków przeciwzakrzepowych, które umożliwiają samoistne rozpuszczanie się skrzepu przy jednoczesnym obniżeniu krzepliwości krwi.

Zachowawcze leczenie zatorowości płucnej polega na rozpuszczeniu zatoru z zastosowaniem leków trombolitycznych. Kolejną metodą, jest embolektomia. Chirurgiczne leczenie zatorowości płucnej jest stosowane u chorych w ciężkim stanie.

W przypadku, gdy zostanie stwierdzona zatorowość płucna, leczenie jest w dużej mierze zależne od stanu chorego.

Jeśli zostanie stwierdzona zatorowość płucna, leczenie za pomocą embolektomii jest wskazane w sytuacji, gdy zachowawcze metody leczenia okazały się zawodne. Embolektomia polega na otwarciu tętnicy oraz ma na celu usunięciu materiału zatorowego.

W łagodniejszych przypadkach zachorowań znajdują zastosowanie wspomniane wyżej leki trombolityczne lub przeciwkrzepliwe.

Gdy zostanie zdiagnozowana zatorowość płucna, leczenie polega na stosowaniu trombolitycznych leków trzeciej generacji.

 

W ramach leków trombolitycznych można bowiem wyróżnić leki pierwszej generacji, do których należą streptokinaza, urokinaza oraz anistreplaza, a także leki drugiej generacji, takie jak tkankowy aktywator plazminogenu, reteplaza i prourokinaza.

Do grona leków trzeciej generacji należą aktywatory plazminogenu, które zostały poddane modyfikacjom genetycznym.

Tkankowy aktywator plazminogenu powstaje w rezultacie złożonego procesu. Proteaza serynowa wydzielana przez śródbłonek powoduje przekształcenie proenzymu plazminogenu w plazminę. Sam plazminogen jest syntetyzowany jako pojedynczy polipeptyd.

Tkankowy aktywator plazminogenu powoduje rozbicie polipeptydu na dwa łańcuchy, które są ze sobą połączone mostkiem disiarczkowym. Tkankowy aktywator plazminogenu pełni ważną funkcję w zakresie przebudowy tkanek i migracji komórek.

Jego zwiększona aktywność prowadzi do zwiększenia fibrynolizy, która objawia się nadmiernym krwawieniem. Obniżenie aktywności sprzyja zakrzepicy i zatorom. Zmodyfikowane tkankowe aktywatory plazminogenu są stosowane w leczeniu stanów predysponujących do tworzenia zakrzepów, w tym między innymi udaru mózgu, bądź też zawału mięśnia sercowego.

Początkowo produkowano dwie formy leku, w tym alteplazę i duteplazę.

Do leków trombolitycznych pierwszej generacji, które dziś nie mają tak dużego znaczenia, należy streptokinaza będąca pozakomórkowym enzymem wytwarzanym przez paciorkowce beta-hemolizujące. Stosuje się go w przypadkach zatorowości płucnej, a także zawału mięśnia sercowego.



 Zostaw odpowiedź

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.