Visit Us On FacebookVisit Us On GooglePlusCheck Our Feed
 

W przypadku, gdy występuje zatorowość płucna, objawy zwykle dotyczą duszności i bólu w klatce piersiowej.

Ból składający się na objawy zatorowości płucnej, ma charakter opłucnowy. Dodatkowo, zatorowość płucna objawy może mieć związane z gorączką, kaszlem i krwiopluciem oraz sinicą i zasłabnięciem. Objawy zatorowości płucnej przypominają czasem symptomy towarzyszące zakrzepicy żylnej.

Bardzo ważne jest uwzględnienie czynników ryzyka oraz wykonanie badań dodatkowych, przy stawianiu diagnozy.

Diagnostyka obrazowa wymaga wykonania zdjęcia rentgenowskiego. Objawy zatorowości płucnej obejmują powiększenie sylwetki serca, uniesienie przepony, a także obecność płynu w opłucnej.

Zatorowość płucna objawy może mieć związane także z niedodmą, zubożeniem rysunku płuc, zawałem i obrzękiem płuca, choć występują one znacznie rzadziej.

Podstawową metodą umożliwiającą rozpoznanie zatorowości płucnej jest arteriografia płucna.

 

Po jednorazowej projekcji można określić istnienie ubytków w przepływie, albo jego całkowite zamknięcie.

Ujemny wynik pozwala odstąpić od leczenia przeciwkrzepliwego. Arteriografia płucna jest metodą diagnostyczną o charakterze inwazyjnym, która wystawia chorego na oddziaływanie kontrastu i promieniowania jonizującego. W związku z tym powinna być stosowana rozważnie. Diagnostyka zatorowości płucnej zwykle opiera się na scyntygrafii płuc. Bardzo często wynik ten jest niediagnostyczny i konieczne jest oparcie się na innych badaniach.

Obrzęk płuc będący jednym z objawów zatorowości płucnej polega na przemieszczeniu wody osocza z domieszką białka oraz upostaciowanych składników krwi poza obręb światła naczyń włosowatych odpowiadających za prawidłowe krążenie płucne.

Płyn przemieszcza się do miąższu płucnego prowadząc do powstania śródmiąższowego obrzęku płuc.

Przemieszczenie się płynu do światła pęcherzyków płucnych i miąższu płucnego prowadzi do powstania obrzęku płuc pęcherzykowego. Płyn obrzękowy, który zalewa pęcherzyki podlega spienieniu w rezultacie ruchów oddechowych, prowadząc do niedrożności oddechowej.

Można wyróżnić dwie formy obrzęku płuc oraz pewne fazy rozwoju.

Stopniowo narastający obrzęk płuc może zostać zatrzymany na etapie obrzęku śródmiąższowego. Wszystkie postacie obrzęku, przedstawione wyżej, prowadzą do zmniejszenia podatności płuc. Prowadzą do ograniczenia wentylacji oraz wymiany gazowej spowalniając tempo dyfuzji.

Do obrzęku płuc dochodzi w rezultacie narastającego nadciśnienia krwi znajdującej się we włosowatym łożysku naczyniowym krążenia płucnego. Kolejną przyczyną powstania obrzęku płuc jest powstanie podciśnienia w pęcherzykach płucnych, albo toksyczne uszkodzenie oddechowego nabłonka.



 Zostaw odpowiedź

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.