Visit Us On FacebookVisit Us On GooglePlusCheck Our Feed
 

Zespół lęku uogólnionego (ang. general anxiety disorder) jest zaburzeniem psychicznym należącym do grona zaburzeń lękowych.

Zespół lęku uogólnionego charakteryzuje się występowaniem nierealistycznego, uporczywego i przesadzonego lęku przed potencjalnym nieszczęściem.

Może ono dotknąć zarówno chorego, jak i jego rodzinę.

Osoby cierpiące na zespół lęku uogólnionego mają problemy z koncentracją, bardzo łatwo się irytują i męczą.

Chory ciągle żyje w stanie napięcia, a jego uwaga jest skierowana przede wszystkim na szukaniu symptomów nieszczęść. W obecności wszystkich członków rodziny chory potrafi się odprężyć oraz może nawiązać kontakty towarzyskie i świetnie się bawić.

Zespół lęku uogólnionego może wystąpić jako objaw kliniczny maskowanej depresji.

Wspomniana choroba charakteryzuje się tym, że endogenny zespół depresyjny zostaje zamaskowany przez inne objawy.

Zdiagnozowanie zespołu lęku uogólnionego wymaga spełnienia określonych kryteriów.

Wśród nich można wymienić:

  • nadmierny lęk lub obawy przed przyszłymi wydarzeniami
  • nieumiejętność kontrolowania objawów
  • niepokój
  • nerwowość
  • podekscytowanie
  • łatwe męczenie się
  • napięcie mięśniowe
  • drażliwość
  • trudności z koncentracją
  • problemy ze snem
  • przewlekłe bóle brzucha
  • nudności
  • wymioty

Diagnoza zespołu lęku uogólnionego wymaga zebrania wywiadu od pacjenta. Terapeuta powinien wziąć pod uwagę okres ostatnich sześciu miesięcy. Zwykle stosuje się psychoterapię, która może być grupowa lub indywidualna.

Chory powinien zapoznać się z etiologią zaburzenia, aby zrozumieć na czym polega jego problem. Choroba zespół lęku uogólnionego jest jednym z zaburzeń depresyjnych. Są to zaburzenia psychiczne należące do grupy zaburzeń afektywnych.

Objawiają się one obniżeniem nastroju, zaburzeniem rytmów okołodobowych, odczuwaniem lęku i obniżeniem napędu psychoruchowego.

Depresja epizodyczna trwa zwykle krócej niż dwa lata oraz charakteryzuje się wyraźnym początkiem. Nawracające zaburzenia depresyjne są powtarzającymi się epizodami depresji bez wyraźnych objawów wzmożonego nastroju i zwiększonej energii w przeszłości.

Depresja endogenna jest spowodowana czynnikami biologicznymi.

Charakteryzuje się ona bardziej ostrym przebiegiem od depresji egzogennej. Depresja egzogenna zwana też reaktywną jest poprzedzona stresującym zdarzeniem.

Przewlekła depresja zwana dystymią trwa przez co najmniej dwa lata.

Remisja nie trwa dłużej niż dwa miesiące. Poschizofreniczna depresja może się przejawiać w epizodzie depresyjnym po schizofrenicznej psychozie. Objawy charakterystyczne dla schizofrenii występują, ale nie pełnią dominującej roli w obrazie klinicznym.

Kryteria rozpoznania dużej depresji obejmują występowanie pięciu objawów przez okres około dwóch tygodni stanowiących dużą zmianę w zachowaniu chorej osoby, w tym między innymi obniżenie nastroju, brak zdolności odczuwania przyjemności i utrata zainteresowań.



Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:
  • choroby psychiczne kategoria
  • encyklopedia chorób psychicznych
  • nazwa łacińska nerwicy czaszkowej
  • choroby psychiczne i ich objawy
  • jadłowstręt psychiczny objawy

 Zostaw odpowiedź

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.