Visit Us On FacebookVisit Us On GooglePlusCheck Our Feed
 

Zespół Zollingera-Ellisona (łac. syndroma Zollinger-Ellison) jest zespołem chorobowym, który rozwija się pod wpływem wydzielania hormonu zwanego gastryną przez guz, określany jako gastrinoma.

Guz najczęściej występuje w trzustce bądź w dwunastnicy. W rezultacie powstania gastrinoma zwiększa się wydzielanie soku żołądkowego.

Zespół Zollingera-Ellisona wiąże się z występowaniem licznych owrzodzeń żołądka i dwunastnicy, a niekiedy także jelita cienkiego. Owrzodzenia te są bardzo oporne na leczenie.

Rozpoznanie zespołu Zollingera-Ellisona można postawić w oparciu o badania obrazowe, które wskazują na istnienie guza, gastroskopię i badania laboratoryjne potwierdzające występowanie zwiększonego wydzielania kwasu solnego. W diagnostyce ważną rolę odgrywają także badania laboratoryjne, które wykazują znacząco podwyższone stężenie gastryny. Zespół Zollingera-Ellisona został opisany po raz pierwszy w latach 50. XX wieku przed dwóch amerykańskich chirurgów.

Zespół Zollingera-Ellisona należy do bardzo rzadkich chorób.

Etiologia zespołu Zollingera-Ellisona jest związana z nadmiernym wydzielaniem gastryny przez guza czynnego hormonalnie. W rezultacie rozwoju guza dochodzi do poburzenia komórek okładzinowych. Wytwarzają nadmierną ilość kwasu solnego, który prowadzi do powstania wrzodów.

Guz najczęściej jest zlokalizowany w ścianie trzustki lub w ścianie dwunastnicy. Może występować w węzłach chłonnych znajdujących się w okolicy wymienionych narządów. W niektórych przypadkach stwierdzono występowanie guza w wątrobie, przewodzie żółciowym, jelicie czczym, jajniku, a nawet w sercu.

W 25% przypadków zespół Zollingera-Ellisona jest chorobą składową zespołu gruczolakowatości wewnątrzwydzielniczej typu pierwszego. Zwykle występuje zatem jako samodzielna choroba.

W jaki sposób zdiagnozować chorobę zwaną zespołem Zollingera-Ellisona ?

Diagnostyka zespołu Zollingera-Ellisona opiera się na nieprawidłowościach wykrytych podczas badań laboratoryjnych, charakterystycznym obrazie klinicznym i lokalizacji guza, co jest możliwe dzięki odpowiednim badaniom obrazowym.

Wśród stosowanych badań obrazowych na pierwszym miejscu wymienia się scyntygrafię receptorową, ponieważ charakteryzuje się największą czułością.

Inne badania obrazowe, które mogą być stosowane w przypadku diagnostyki zespołu Zollingera-Ellisona, to endosonografia, USG, MRI, TK oraz arteriografia. W przypadku występowania pewnych objawów wskazujących na prawdopodobieństwo wystąpienia innych chorób, lekarz zleca badania dodatkowe, np. gastroskopię.

Różnicowanie polega na wykluczeniu wystąpienia choroby wrzodowej, niedokrwistości złośliwej, zakażenia Helicobacter pylori, stanów po resekcji żołądka i zanikowego zapalenia błony śluzowej żołądka.



Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:
  • zespół zollingera-ellisona objawy
  • zespol zollingera edisona
  • zespól Zollingera Ellisona
  • zespół zolingera objawy
  • zespł zollingera-ellisona

 Zostaw odpowiedź

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.